ScubaTimo

Pagina over duiken en reizen in binnen- en buitenland

Website about scuba diving and traveling around the globe

Oostenrijk Lermoos bij Haus Montana (Frau Erika Mott)

Van 2 maart tot 8 maart 2025

Haus Montana

Zugspitzarena

Hotel Restaurant Bergland

Zondag 2 maart 2025: Vertrek naar Lermoos

We hadden gisteren nog een beetje tijd gehad om in te pakken, wat te chillen en Evy kon zich dan goed voorbereiden op haar concert “De code van Orphea” met de Harmonie van Humbeek. Arne en ik gaan kijken, samen met Ronny en mama Linda, of voor Arne nona Linda. We genieten van het concert en drinken erna nog iets en kunnen dan vertrekken naar Oostenrijk. We hadden alles al in de auto geladen en het was makkelijker om van hieruit te vertrekken, dan eerst nog over huis te gaan. Ronny brengt mama naar huis en dus zijn we tegen half twaalf onderweg naar Lermoos, of eerst naar de autosnelweg eigenlijk. Evy zit nog met de adrenaline van het concert en ik heb twee Duvels gedronken na het concert, dus het is beste dat Evy start met rijden. We gaan richting Brussels Ring en kiezen dan voor Luik en zo rijden we zoals steeds Duitsland binnen. Het eerste deel is niet echt makkelijk, want er is op deze weg richting Keulen en daarna richting Koblenz veel mist en dat hebben we in de winter ook al vaak meegemaakt. Ik slaap goed, Arne ook en Evy kart lekker door. Rond een uur of twee wisselen we van chauffeur en neem ik over na een korte pauze om iets te halen om te drinken. De eerste stop is Raststätte Peppenhoven, hier blijven we een kwartiertje ongeveer en dan gaat het verder naar het zuiden. Ik neem het stuur over en de volgende afslag is over 255 kilometer. Het belangrijkste te melden is dat er vier keer wegenwerken waren, de ene al wat langer dan de andere en dat we Koblenz voorbij gereden zijn. Naast en achter mij wordt er goed geslapen en na meer dan 200 kilometer en meer dan 2 uur op de A61 stoppen we in Dannstadt.

Hier weer een korte pauze en zo dan verder richting grens Duitsland-Oostenrijk. In Karlsruhe en Stuttgart gaat het even wat moeilijker, maar buiten een keer wegenwerken gaat het allemaal vlot. Evy rijdt vlot door en haspelt de 250 kilometer af op iets meer dan 2.5 uur. Amai, goed gereden. Dan klinkt ineens een hulptoontje van de auto: Tijd om een pauze te nemen. Ze had hier al rekening mee gehouden en vijf kilometer verder is er opnieuw Raststätte waar we even pauzeren. We dachten even iets te sturen naar Haus Montana, Erika Mott dat we toch ’s nachts vertrokken zijn en dat we rond acht uur gaan aankomen. Via de app van booking doen we dit snel in de hoop dat ze het leest tegen wanneer wij toekomen. We hadden eigenlijk gereserveerd van zaterdag tot zaterdag, maar door het concert konden we pas erna vertrekken. Ze zei: trekt het je allemaal niet aan, stuur maar iets wanneer je onderweg bent. Alles OK dus en zo doen we het ook. Vanaf hier neem ik het stuur terug over en ik mag dus de oversteek maken van Duitsland naar Oostenrijk. Het is nog 120 kilometer naar Haus Montana en het is licht aan het worden. Even de pauze net lang genoeg maken dat het echt licht begint te worden, maar nu wordt het precies ook al veel drukker op de Deutsche Autobahn. Lekker karren dus. Het gaat goed over de A7 en het is eigenlijk een van mijn meest favoriete autosnelwegen. Lekker doorrijden, de snelheid gaat omhoog tot 150 soms, de benzine zakt, het aantal kilometer zakt ook, alleen de tijd wordt later, maar brengt ons minuut per minuut dichter bij ons doel. Het zalige Lermoos.

Om twintig voor acht rijden we het dorp binnen en we weten al waar we moeten zijn. Net een klein smal wegje naar beneden van Linda en Herbert, maar we volgen gewoon de hoofdweg en slaan dan naar het Oberdorf in en zo nog 100 meter verder en dan zijn we er. Er lijkt me geen enkele parkeerplaats vrij te zijn, dus we zetten ons even bij de buren. We gaan binnen en zien niemand aan de receptie zitten, ook nergens een bel waar we iemand kunnen verwittigen dat we er zijn, dus buiten even gaan bellen. Ineens komt er een grote, slanke, blonde vrouw naar beneden en vraagt of ze ons kan helpen. Ik zeg mijn naam en dat we een reservatie hadden en dan valt haar Euro precies: ik heb gisteren de hele dag op jullie zitten wachten. Ik zeg, ja, maar we hadden toch gechat dat we pas zondag zouden aankomen en dat we onderweg wel iets zouden sturen. Ah ja, just dat klopt, maar dan in het Tirols he. We krijgen snel een hele hoop informatie over broodjes bestellen (net dezelfde als bij Herbert en Linda), over een parkeerplaats, dus we verzetten de auto al en dan krijgen we de sleutel naar het studiootje. Dan snel alles al uitladen, een aantal dingen weghangen in de kasten, maar ook een aantal zaken in de valies laten, want veel opbergruimte is er niet. Arne vat het goed samen: het is klein maar gezellig. We gaan even mee met Kathy, Roel, Robin en Loes om ze te zien skiën, of toch om het begin ervan te zien.

We zien dat ze goed kunnen starten, Kathy en Roel gaan even zelf op de pistes en wij gaan een beetje rusten. Dat is wel nodig omdat we de hele dag hebben doorgereden. We rusten een beetje tot net na de middag en dan eten we iets. We hadden beleg en toestanden mee van België en ook nog wat brood. We hadden geen broodjes kunnen bestellen voor hier en winkels zijn er niet open, dus goed ingepland dat we dit nog kunnen eten. Haus Montana voorziet ook voor een kleine bijdrage een capsule voor de koffie, dus wij nemen er nu twee bij de lunch en gaan dan even een luchtje scheppen. Vanop ons balkon zien we wel een klein stukje van de Grubigstein en ook veel van de straat maar rond deze tijd is het hier zalig in het zonnetje. Ze hebben de hele week zon voorspeld en tot 12 graden, slecht voor de pistes, maar top voor wandelingen. We hadden een stukje gewandeld naar het centrum, daar reserveren bij Bergland voor deze avond en dan terugwandelen. Twee uur gepasseerd, dus dan kunnen we zijn materiaal gaan afhalen in het depot. Skibotten maat 39, rode latten tot aan zijn kin, stokken en ook een helm. Allemaal gepast, allemaal in de computer gezet en betaald was het al, dus we nemen alles mee naar de kelder om daar alles weg te leggen. Ook dat is hier goed geregeld. Dan gaan we nog even naar de skiërs kijken, naar Robin meer bepaald, want Loes heeft er geen zin in zonder haar mama. Niet erg, ze is nog jong en kan het misschien volgend jaar of jaren nog eens proberen.

Wij gaan naar de Holzstadl en drinken er iets. Een prosecco en een biertje, een Augustiner. Uiteindelijk zijn bijna allemaal die bieren hetzelfde van smaak, minder vol dan Belgische pils, maar meestal wel lekker. Iets later komt iedereen er toe. Robin heeft al keigoed geskied vandaag. Hij vindt het leuk en heeft met zijn lerares Gaby al een hele dag op de latten gestaan. Morgen is het aan Arne. We babbelen een beetje, drinken een pintje en een prosecco en dan keren we terug naar huis. Kathy en Roel naar het appartement bij Linda en wij naar onze studio bij Erika. We douchen ons, maken ons klaar om te gaan eten. We hebben vandaag tegen 18 uur gereserveerd. Ze vroegen ons hoe laat, ik zei tegen 19 uur. Dan antwoordden ze terug, kan 18 uur ook. Eszter had me niet herkend, zelfs niet na twee zomers, ni goed bezig. Grapje hoor. Ik bestel Menü Eins, varkensgebraad met rösti en gebakken groenten, na een looksoepje en als dessert een ijsje. Ze zijn jaloers om mijn soep en dessert, dus Evy bestelt ook iets. Het smaakt weer goed, dan nog een koffie en na onze betaling, keren we terug naar huis. Daar kijken we nog even TV, spelen wat spelletjes op de GSM en gaan dan ons bed in. Daar lagen we al hoor, maar we gingen slapen. Evy en ik laten Arne nog een kwartier verder spelen, maar dat maken wij niet meer mee. Dag 1, een hele lange, maar al een hele goeie. Hopelijk zijn ze voor de rest even goed.

Maandag 3 maart 2025: Arne skiet, winkelen en Moos-Wachtersteig-wandeling

De wekker gaat af, maar wij zijn alle drie al wakker: we lagen er al erg vroeg in ook natuurlijk. We hebben goed geslapen en kunnen al genieten van ons eerste ontbijt. We hebben broodjes van Gurgltalbrot zoals anders, beleg van thuis (met Nutella natuurlijk) en een koffie van beneden. Straks gaan we winkelen en kunnen we onze eigen pads meebrengen. We zorgen dat we alles op tijd hebben klaargezet zodat we ook op tijd kunnen bekijken hoe we alles moeten regelen voor Arne. Gisteren hadden we al gezien hoe het bij Robin gebeurde, dus dat zal niet anders zijn bij Arne. Ze willen Arne bij Gaby indelen zodat hij samen met Robin kan starten, maar na een afdaling blijkt die ene dag verschil van les wel een groot verschil in wat ze nu kunnen. Dus Arne krijgt een andere lesgeefster aangewezen, Kate en dat ziet hij helemaal zitten. Hij start les op zijn eerste dag zonder Robin, maar dat vinden geen van beide erg. Wij kunnen met een gerust hart vertrekken en seffens rond de middag terugkomen. Wij gaan terwijl met Loes naar de winkel. De winkelbediendes zijn verkleed en sommige bezoekers ook. Op de parking komen we een mannelijk sneeuwwitje tegen en dat is hier normaal blijkbaar. Bij ons zien we dit niet, enkel de stoet in sommige steden, maar niet echt veel verkleed. Hier is dat met Rosenmonntag, Faschingsdienstag blijkbaar wel de moeite om alles te bekijken. De bediendes zijn verkleed als bijtjes en ik zie ook een vlinder, echt wel leuk. Loes vindt het super. We doen wel wat inkopen, schnaps, rode wijn, fruit, beleg, maar echt Oostenrijks beleg zoals de drie soorten salami die we steeds hebben en Leberkäse natuurlijk he. Loes helpt alles op de band te zetten en dan laden we snel alles in de auto en keren terug naar Haus Montana. We zetten ons op de eerste vrije plaats zoals afgesproken, ik laad alles uit de auto en ik breng alles naar boven.

We zijn al wel een tijdje bezig geweest en het is nog maar even tot Kathy en Roel terugkeren van de pistes, dus wij gaan rond de middag terug naar de Skischule en zo verder te voet naar de roze liften om boven in de Grubighütte iets te gaan eten. Iedereen heeft zijn skipas, Evy en ik moeten een Berg- und Talfahrt betalen en eigenlijk is het dan wel een dure bedoening, maar we moeten toch eens boven geweest zijn he. Een skipas voor de familie (2 volwassenen en 1 kind) kost al meer dan 600 Euro en daarvoor gaan we niet genoeg liften doen. Dus nu even 60 Euro betalen, boven een schnitzel en een bauernwurst met ajuin en “Kren”. In het Nederlands is dit mierikswortel. Lekker, maar echt wel een speciale smaak. Roel vraagt even of het gemalen kaas is en inderdaad zo ziet het eruit, maar als je dit gaat eten als gemalen kaas, dan kom je echt wel bedrogen uit. We genieten van het uitzicht want we zitten binnen in het zijzaaltje met zicht op de Zugspitze en we genieten volle bak. Na het eten moeten we toch nog even genieten van het uitzicht en dan gaan we met de lift terug naar beneden. Roel doet de afdaling met zijn snowboard, recht naar beneden van aan de Grubighütte, een stukje zwarte piste en dan volgt hij ons naar beneden, we kunnen zelfs vanuit onze gondel volgen hoe hij naar beneden glijdt.

We wisselen gondel bij de Brettlalm, het Mittelstation en zullen hier waarschijnlijk nog wel eens terugkomen om te lunchen. We wandelen van het Talstation terug naar waar Arne zijn lessen moet verderzetten en dan kunnen wij een wandeling starten. We hebben relatief beperkte keuze, want niet alle wandelingen zijn open in de winter, hoewel we ook wel denken dat met dit weer alles wel OK zou kunnen zijn. We houden – zal later nog blijken – ons aan de richtlijnen, want anders kan je in de problemen geraken. Wij stappen terug naar het centrum en aan de kerk gaan we naar beneden naar het Moos. Langs het moeras begint onze traditionele wandeling rechts van het Moos richting Biberwier en zo terug via de Wachtersteig. Het is een leuke wandeling om mee te beginnen, voor ons is dit al dag twee van een korte week. Het enige stuk dat iets moeilijker is, is de helling in Biberwier naar de kapel. Nu nemen we het wegje richting Moos langs het hotel Hubertushof, van hieruit verder langs de vlakte en we passeren de stallen zoals steeds. De bergen en ook de vlakte hier voor ons zien bruin in vergelijking met de zomer, dan is het hier altijd groen. De Zugspitze blijft zoals steeds een prachtige berg, zeker van deze kant uit. Het gaat een beetje op en neer en dan ineens bevinden we ons in een winterlandschap. Hier ligt het ijs en de sneeuw nog tamelijk dik en moeten we ook opletten om niet uit te schuiven. Leuk om hier de sneeuw te zien en we vragen ons tegelijkertijd ook af hoe het komt dat de sneeuw hier is blijven liggen en ergens anders niet meer. We genieten van het witte goedje, vooral het zicht dan en stappen voorzichtig naast de mega gladde ijsplekken. Alles ziet er mooi uit en we komen zonder vallen over deze ijspiste. Dit zal ineens ook al het enige stukje sneeuw zijn dat we tijdens deze wandeling tegenkomen.

We bereiken het pleintje vlak voor het dorpje Biberwier. Hier wil Arne altijd een korte pauze doen op het bankje en kijken naar de bergen en het kleine fonteintje. Dat fonteintje staat hier nog steeds, maar zonder water in tijdens de winter. We doen het nu ook, drinken een beetje en zetten dan met stevige pas onze trip verder naar boven. Eerst nog even rustig, dan steken we de straat over en kunnen we aan het ergste en steilste stuk beginnen. We doen een haarspeldbocht en dan een tweede, kiezen dan het kleine wegje naar de kapel en hebben zo een mooi uitzicht. Dan nog een beetje verder langs het smalle stuk en daarna nog een paar bochtjes om bij een bankje te komen dat ze een paar jaar geleden hebben geplaatst om rustig te genieten van de kerk van Biberwier met de bergen erachter. We kijken onder andere uit op de Sonnenspitze, daarachter bevinden zich de Seebensee en de Coburger Hütte. Daar waren we vorig jaar in de zomer nog, maar nu is alles tot de Seebenalm in Ehrwald afgesloten. Van hieruit gaat het een beetje op en af, maar vooral terug naar beneden naar Lermoos. We komen niet veel mensen tegen, dus we genieten van de rustige wandeling en kijken steeds naar rechts naar het Moos en de Zugspitze. Hoe vaak hebben we die al gezien en gefotografeerd., echt duizenden keren denk ik, maar elke keer is het toch machtig mooi. De kleine poppetjes die we anders langs de bergflank zien, zijn nu weg. We hadden met Kerst nog foto’s gezien van een paar, maar nu is er niets te zien. Het is lekker warm hier, hebben onze jas losgedaan, want het is hier wel 15 graden. De delen hier in de schaduw van de bomen zijn minder warm, maar nog goed genoeg: het lentezonnetje doet zijn werk.

We passeren voorbij de plaats waar we gisteren Arne zijn materiaal zijn komen halen en wandelen zo door naar de skischool. We zijn erg benieuwd hoe het gaat met het skiën. We komen toe en zien hem op de grotere piste al vlotjes naar boven gaan via het Teppich en dan even vlotjes naar beneden, toch al met een paar bochtjes, echt alles top. We keren terug naar huis en Arne zet alles in de kelder om het droog en veilig te hebben en dan gaan we naar boven naar onze studio. We hadden zoals gezegd deze middag al warm gegeten, dus nu is het tijd voor een Semmel met de traditionele mogelijkheden van beleg. Er is de lekkere salami, de super lekkere Leberkäse en natuurlijk ook de confituur van Oostenrijkse makelij; die hadden we nog mee van thuis en we zullen zeker een of meerdere potten terug mee naar huis nemen. Een koffietje hebben we nu ook al, dus iedereen blij. Vanavond is het ski show, de laatste van dit seizoen, want de sneeuw is niet vet meer en er mag sinds vorige week geen meer opgespoten worden, dus het is goed dat we hier nu zijn en niet in de paasvakantie. Herbert had gezegd dat de kans op skiën nog klein zal zijn dan, tenzij je echt hoog gaat. De Zugspitze en die hoogtes in centraal Oostenrijk zullen nog skiërs kunnen ontvangen op de pistes, maar ergens anders zal niet meer lukken. We genieten nog even na van ons dagje en vertrekken tegen 20 uur naar de skischool, want daar is de ski show.

Daar is al serieus wat volk en Robin en Arne volgen gewoon de kudde en we staan halfweg de piste schuin erlangs, maar da’s ni echt makkelijk. Evy en ik gaan wanneer het begint hoger staan en daar zien we ook bijna alles en hier is het plat. We staan vlak bij de skischool van de rode jassen. Er is blijkbaar wel wat rivaliteit tussen de rode en de blauwe. De blauwe is de grootste en daar skiën Arne en Robin en deze show is ook van hen. Het is een show van de 4 elementen, water, vuur, aarde en wind. Het is een mooie show met licht, vlaggen, kunstjes van de skiërs. Ze gaan denk ik een keer of 6 naar boven met de lift en dan in groep naar beneden. Telkens wordt er ook een klein woordje uitleg gegeven wie er naar beneden komt. Een rij skiërs die met de blauwe vlag komt, dan elke keer de pinguïn Bobo die met het vuur, water, de wind en aarde naar beneden komt. Skiërs met blauwe lichtjes of rode lichtjes die kriskras door elkaar naar beneden komen en sommige die net synchroon afdalen. Het is echt de moeite om het allemaal eens af te zien, maar je moet de video’s of de foto’s eens bekijken om duidelijk te weten hoe het eruit zag.

We kijken met veel bewondering naar de afsluiter van de show en dat is echt magisch. Een hele bende drones die figuren maakt, met de kleuren spelen om die vormen nog duidelijker naar voren te brengen, het is echt mooi. Cirkels die dan beginnen draaien, het teken Yin en Yang, sterren, klavertjes, een tulp die begint open te bloeien en op het einde Danke Schön, echt wel de moeite, eigenlijk mooier dan vuurwerk en minder storend voor de dieren met al dat lawaai. Misschien moeten er meer en meer mensen dit gaan doen en minder vuurwerk, dat was tenminste toch ons gevoel hierbij. Alles bij elkaar heeft het toch een uurtje geduurd en kunnen we hier makkelijk weg langs het baantje van de rode Skischool SnowPower en dan komen we uit bij de Pestkapelle. Zo wandelen we via Oberdorf, naar de Jogglerweg en dan zo naar beneden naar Haus Montana. Daar nog even iets drinken, klein beetje TV kijken en dan gaan slapen.

Dinsdag 4 maart 2025: Arne skiën, wij door het Moos naar de Panoramaweg en terug

Opstaan en genieten van een lekker Oostenrijks ontbijt. De pistoletjes en de croissants worden geleverd door Gurgltalbrot, zoals gezegd net zoals bij Linda en Herbert. Onze bestelling hangt in een zak aan onze deur: een zakje met het nummer vier van ons appartement, echt makkelijk en we weten dat dat lekker is. We hadden salami gekocht, wat kaas, hadden ook nog wat beleg meegebracht uit België, dus we kunnen genieten van het ontbijtje, met een lekkere koffie uit de Nespresso-automaat die zich in de kitchenette bevindt. Kathy en Roel willen ook eens vroeg op de piste staan; die gaan open op half negen, dus na ons ontbijt gaat Evy letten op de kids. Arne gaat naar daar en zo brengen we Arne, Robin en Loes naar de skischool. We kijken even hoe Arne het doet zijn tweede dag en dan keren we met Loes terug naar het appartement in de Jogglerweg, daar is ondertussen Kathy ook al teruggekeerd van een tweetal afdalingen en gaat ze verder op Loes letten. Wij gaan onze spullen halen in onze studio en vertrekken dan ook voor onze wandeling.

We doen er twee vandaag: Moos + Panoramaweg en Die Jagd nach Cora. Deze wandelingen hebben we al eens gedaan, maar in de winter heb je niet alle keuzes natuurlijk: ten eerste omdat niet elke weg bewandelbaar is en ten tweede omdat veel hutten gesloten zijn. Wij vertrekken via het kerkplein in Oberdorf, naar het Moos en trekken zo door het moeras richting Ehrwald. Eerst een groot stuk over een geasfalteerde weg, dan een klein grindwegje en we hebben de hele tijd zicht op de Zugspitze langs de ene kant en op de Sonnenspitze aan de andere. Het is echt weer schitterend, zowel het zicht als het weer. We hadden warme kledij in de rugzak, maar dat blijkt helemaal niet nodig, het is 15 à 16 graden en we genieten van de wandeling, van het uitzicht en van elkaars rust. Echt weer een voormiddag genieten. Het laatste stukje lopen we 30 meter in een doodlopend stuk en merken dan dat we het wegje naar de rivier gepasseerd zijn. In de zomer zie je dit perfect liggen tussen de hoge grassen, maar nu is alles weg en plat en bruin en zie je het bijna niet. We hadden nochtans net vermoed dat hier zo’n padje was, maar toch stoemmelings ervoorbij gestapt. We steken een paar beekjes over, stappen goed door, wel nog steeds genietend van het uitzicht en de wandeling en komen via het kleine veldwegje aan bij de Loisach. Die begint hoger in Biberwier en misschien komen we daar deze week ook nog, aan de Loisachquellen. De eendjes zijn ook weer aanwezig, zijn nu iets talrijker bij elkaar dan anders, maar ze zijn er zeker.

Van hier gaat het de hele tijd langs de rivier en komen we aan in het begin van het centrum van Ehrwald. We volgen de weg naar Garmisch-Partenkirchen en steken dan over om te beginnen aan de Panoramaweg. We kijken nu de andere kant op, want nu hebben we zicht op links nog steeds de Sonnenspitze, maar recht voor ons op de Grubigstein. Je ziet duidelijk waar de sneeuw is opgespoten en waar ze kunnen skiën hier. Het is ook hier dat Arne en Robin nu aan het skiën zijn. Leuk om dat te weten. Omdat Arne niet mee is op de wandeling vinden we wel dat we even op adem moeten komen bij het eerste bankje, net voor de pittige klim aan het begin van de Panoramaweg. De randen van het pad zijn minder begroeid met gras en bloemen dan in de zomer, maar het zicht richting bergen is nu zoveel beter. De loofbomen hebben alle bladeren verloren en nog geen botten gekregen, dus we zien prachtig door de takken de bergen liggen en zeker de toppen zijn nog besneeuwd, tof om ook eens in de winter hier te zijn. Op een bepaald stukje ligt er zelfs nog sneeuw links en rechts van het pad. Dat is echt wel verrassend, want overal anders is de sneeuw volledig weg. Het is niet zo’n beetje, maar echt 10 à 20 centimeter sneeuw, tof om zien. Wanneer we hier naar boven kijken, zien we ook het platform dat zich aan de Tuftlalm bevindt. Misschien moeten we hier nog eens naartoe, maar dan langs deze weg. Ik zal voor volgende zomer eens bekijken hoe ver dat is. Note to self: in Lermoos vertrekken door het Moos zoals nu, dan Tuftlalm erbij met de Grüner Ups en dan terug naar Lermoos is zo’n 14 kilometer en volgens Bergfex app 5 uur wandelen. Later te beslissen dus.

We wandelen de hele tijd op het pad en zoals gezegd blijven we genieten van het mooie zicht. Wanneer het pad een beetje links en rechts slingert zien we opnieuw de Zugspitze en aan de andere zijde die andere twee besneeuwde toppen, echt super zalig. Het laatste stukje is steil naar beneden, dat doen we anders naar boven en zo komen we via de weg Lermoos-Ehrwald terug in Oberdorf aan de kerk en dan terug naar Haus Montana om de auto te nemen. We vertrekken hier terug richting Ehrwald om zo een tweede wandeling te doen. Arne blijft bij zijn Meti en nonkel deze middag en wij kunnen dus op ons gemak verder aan de andere wandeling beginnen. Aan de auto eerst even iets eten: we hadden ons lunchpakket meegebracht en kunnen dan met vernieuwde energie aan de wandeling beginnen.

We kennen de route van vorig jaar, maar doen ze dit keer omgekeerd. Het eerste stukje door het bos is rustig, weinig wandelaars en geen fietsen net als deze voormiddag en we komen zo aan bij de Fahrweg naar de Gamsalm. We zien dat het hier mega glad is, een ijspiste zelfs op veel stukken, dus we kiezen ervoor om de weg omgekeerd te doen. We voelen ons veiliger om dit stuk met onze wandelstokken naar boven te doen, dan naar beneden. De afdaling later zullen we wel bekijken hoe we dit doen wanneer we er zijn. De Gamsalm ligt op 1278 meter hoogte, dus ik denk dat we nu ongeveer 1147 meter vertrekken, want we hebben volgens Strava 131 hoogtemeter gedaan. Hoe die dat berekent, weten we niet want soms doen we meer en rekent Strava minder, maar uiteindelijk is dat minder belangrijk, als we maar een algemeen idee hebben en vooral ons amuseren. Dit tussendoortje om toch even te beschrijven hoe groot onze verrassing was dat het hier zo glad is, de weg ligt maar 100 tot 200 meter hoger dan het Moos en toch ligt het hier nog centimeters dik op de weg. Stukken in de schaduw nog meer en vaak langs de kant van de weg ligt geen sneeuw meer, dus op zijn minst gezegd vinden we het raar. Op minder dan een half uur komen we aan bij het spaarbekken van de Gamskarsee en we zien dat er nu bijna geen water inzit. Dit is wat we in Lermoos in de zomer zagen en nu hier. Nu zal al het water gebruikt zijn om de pistes op te spuiten. Nu zien we ook eens hoe diep dat meertje eigenlijk is. We zetten nog een laatste stap naar de alm zelf en hier drinken we iets.

We zien dat de liften naar boven niet actief zijn, want vorige zomer is er een rotsenlawine geweest en die heeft de lift helemaal kapot gemaakt. Nu is die niet operationeel, maar we denken dat die een deel van de winter wel open geweest is. We zien dat er sneeuw is opgespoten en dat gaan ze hier niet gedaan hebben, als de lift niet open zou geweest zijn. We drinken een König Ludwig Hell en een Ingwer Spritz (gember). Allebei lekker en tof om hier te zitten. De baas van de keet hier vraagt of we doorgaan? Ik zeg ja, maar hij bedoelde eigenlijk op FC Bayern München tegen Bayer Leverkusen. Natuurlijk zeg ik ja, maar hij twijfelt, hoewel hij zelf uit München komt en niet echt fan is van de coach Kompany. Ik moet wel fan blijven zeg ik, want we komen uit België. Verrast dat Belgen ook supporter kunnen zijn van FCB wenst hij ons geluk met de match en nog een leuke dag. Ons oponthoud deze keer hier is toch veel beter geweest dan de eerste keer zoveel jaar geleden. Iedereen verdient een tweede kans.

Een half uurtje later vertrekken we langs de weg hier op deze hoogte, soms beetje stijgen, soms wat dalen en vaak nog tussen de sneeuw. Op veel plaatsen is die aan het smelten en wordt het drassig om te wandelen. Even verstap ik me en zak ik weg in een iets diepere plas, iets te diep om droge voeten te houden. Gelukkig is de wandeling niet megaver meer. We zijn echt blij dat we onze stokken meegenomen hebben, want soms is het echt wel glad en straks komt het stuk nog naar beneden naar de liften van de Zugspitzbahn. Wanneer we die daling inzetten is het eigenlijk makkelijk. Je bent best dat je net naast het pad loopt, want op het pad is alles platgetrapt en dus glad. Ernaast is nog sneeuw: je zakt er weliswaar diep in, maar je glijdt niet weg. Ik wandel ernaast, Evy erop en we zijn samen beneden zonder vallen of glijden. Dan komt er nog een stukje langs de grote weg dat ook erg glad is. Een dame stak ons eerst voorbij, maar kan nu haar man niet volgen en wij hebben nu weer voordeel met onze wandelstokken, super blij ermee. Zo gaat het verder langs het bospad en tien minuten verder komen we terug aan de Fahrweg en we weten dat het nu niet ver meer is.

Dan gaan we Arne halen bij de skischool, blijkt dat hij zich goed heeft geamuseerd, maar net een tikkeltje te snel een groep hoger is gezet. Morgen gaat hij terug bij Kate en zijn eigen groep en misschien komen ze dan wel naar beneden vanop de Grubigstein. We vertellen over de wandelingen, over het skiën en maken ons dan klaar zodat we tijdig kunnen gaan eten. We hebben gereserveerd in Bergland zoals bijna elke dag. We zullen in de zomer dan wel eens in de Grubigstube gaan eten. Vandaag neem ik de menu met looksoep en Schweinerückensteak en dessert, een soort witte flan, licht en lekker. We keren op tijd terug naar huis, kijken nog wat TV en gaan dan ons bed in. Morgen terug een dag in de sneeuw en in de bergen, jodelahiti.

Woensdag 5 maart 2025: Oppas en wandelen in Heiterwang

Na ons ontbijt gaat Evy naar het appartement bij Linda en past even op de kids. Arne en Robin gaan naar de skischool en terwijl Roel en Kathy een ski-ochtend ingepland hebben, doen wij een paar leuke dingen met Loes. Wanneer we de jongens hebben afgezet, horen we serieus veel muziek en gegil bij de kleinsten en Loes wil even een kijkje gaan nemen. De mascotte is er samen met wel vijftig kinderen aan het zingen en aan het dansen en dat wil ze wel eens gezien hebben. We gaan even mee en moedigen haar aan om even mee te doen, maar het lijkt haar leuker om langs de kant te bekijken wat de anderen doen. Dan beginnen daar de skilessen en wandelen wij even verder. We gaan naar Hotel Rustika, niet ver van hier en spelen daar in de speeltuin. Een klein uurtje en dan wandelen we verder. We stappen tot het kleine kapelletje op vijftig meter afstand of zo en daar doen we een paar spelletjes en spelen we in de sneeuw. Die ligt hier nog veel, want is vlak bij de plaats waar de rode skischool hun basis hebben. De tijd gaat snel en al vlug is het tijd om de jongens te gaan ophalen bij de skischool.

Daar komen we ook Kathy en Roel tegen en wandelen we naar de liften om iets te gaan eten in de Brettlalm. Iets drinken, iets eten en we laten het ons natuurlijk weer smaken. Nudelsuppe, Kaiserschmarrn, kipnuggets met frietjes en een donker brood met spekblokjes, een eitje en een beetje sla. Het is weer ongelooflijk lekker. We zitten hier in het nieuwe deel van de alm. Ze waren vorige zomer nog bezig met de bouw ervan en het was de bedoeling om dit af te hebben tegen de winter. Dat lijkt ons goed gelukt. Hier kunnen nog eens 30-40 mensen zitten en eten en het is echt gezellig en tof gedaan. Na de lunch nemen we de lift terug naar beneden en wandelen terug naar de skischool. We zijn er goed op tijd, zoals altijd he met ons 😊. De jongens beginnen aan hun ski-namiddag, wij aan onze wandelnamiddag en Kathy en Roel trekken een beetje rond met Loes en gaan nog eens naar de Grubighütte. Wij nemen de auto en gaan naar Heiterwang om daar te gaan wandelen. Op weg naar denken we even na over onze weg en waar we starten. Vorige zomer hadden we de auto aan de kerk geparkeerd zoals de wandeling ook zegt (Schatzsuche mit Finn).

Het saaie aan de wandeling is de weg helemaal terug van de Heiterwangersee naar de kerk, dus we parkeren even in het midden van deze weg, dan wordt het saaie gedeelte in twee gedeeld. Er is halverwege een mini parkeerplaats waar je ook niet moet betalen. In de zomer staat die vol, maar nu hebben we al snel een plaatsje. Met het schrijven van dit stukje, merk ik ook op Google Maps dat deze weg eigenlijk de Fernpaßstraße is en niet de N179. Daar staat eigenlijk dat het de ‘Umfahrung Heiterwang” is. Dit betekent dat de grote weg later is aangelegd. Klein weetje dat ik net gemerkt heb. Wij nemen dus de rugzak uit de auto, doen een stukje weg naar de kerk en het centrum van Heiterwang. Hier zien we dat in putteke winter ook Loipen zijn, dus indien we eens vroeger hier zijn, kunnen we eens langlaufen. We zijn al snel bij de kerk en nemen dan dezelfde weg als in de zomer. Het is leuk om in de zon met de sneeuw deze wandeling eens te doen. Hele stukken liggen nog vol sneeuw en ook nu begrijp ik eigenlijk niet hoe het kan dat deze sneeuw er nog ligt en in Lermoos niks meer in het dal. We kennen de weg nog van vorige keer, dus het is makkelijk wandelen en leuk dat we eens met ons twee op weg zijn.

We passeren de Feuerwehr, dan verder via de weg Mühle naar een klein “Kraftwerk” en dan verder het riviertje over. Geen idee wat de naam is van dit stukje water, maar het komt uit in de Heiterwangersee. Daar moeten we zijn en daar zien we ook dat het water mega veel lager staat dan in de zomer. Mooi is het sowieso hier bij het meer. We merken op dat we we al veel vlinders zien fladderen en vragen ons af of dit niet al heel erg vroeg is, want het is nog maar maart. Van hieruit bij Fischer am See wandelen we het stukje langs de grote parking terug naar de kleinere parking waar onze auto staat. Daar nemen we de auto terug en gaan Arne oppikken. Dan maken we ons klaar om te gaan eten en vandaag gaat Robin mee met ons naar Bergland iets eten. Wij gaan altijd op restaurant tijdens de vakantie, dus hij zou graag eens met ons en Arne meegaan. No problemo. Bij Bergland bedient Paul ons en eten we een soepje, Nudelsuppe en dan drinken we iets. Een pintje voor de kids en een Skiwasser voor ons, of was het omgekeerd. Na het hoofdgerecht worden ze weer in de watten gelegd en krijgen ze nog een ijsje. En dan zit deze dag er weer op. Robin thuis afzetten, dan nog even TV kijken en oogjes toe.

Donderdag 6 maart 2026: Laatste skidag voor Arne en wij wandelen naar een aantal meertjes

Ontbijt, Arne afzetten bij de skischool en wij nemen van hieruit de auto om op ontdekking te gaan. We kijken even tot Arne vertrokken is in de lift en hij zal zich wel amuseren. We hebben afgesproken met Kathy en Roel dat hij deze middag bij hen blijft, want we kunnen moeilijk zeggen hoe laat we terug gaan zijn. Dan is het voor ons makkelijk want anders moeten we zorgen dat we tegen de middag al terug in Lermoos zijn. Voor we vertrekken is het nog belangrijk dat we de afdaling zien van iedereen. In verschillende groepen komen alle kids die deze week les gevolgd hebben naar beneden en bij een van de laatste groepjes zit ook Arne bij skilerares Kate. Hij doet dat super goed en hij is de eerste van zijn groep; later blijkt dat iedereen eerste is, zalig toch!

Vandaag trekken we richting Biberwier. Daar liggen drie mooie meren en we proberen die alle drie te bezoeken vandaag. We rijden naar de Weißensee als eerst, daar is een grote parking, dus daar parkeren we. Hier in de schaduw van de bomen ligt er nog veel sneeuw, of beter ijs. Door het platrijden, dooien en opnieuw vriezen is het eigenlijk geen sneeuw, maar echt een ijspiste. Je merkt het heel goed met de wagen, want je glijdt eerder de parking op dan erop te rijden. We kunnen ons toch makkelijk ergens zetten en dan komt het moeilijkste stuk. Te voet over die ijspiste gaan naar het meer. Met gebruik van onze stokken en soms onder de bomen lopen, lukt het ons toch relatief makkelijk om door de poort naar de rand van het meer te gaan.

Het is onze eerste winter hier, dus wel leuk om te merken dat hier nog veel sneeuw en ijs ligt. We willen eigenlijk hier langs het meer even wandelen en zo naar de Blindsee, maar dat lukt niet. We verlaten het grindpad om zo langs het meer te komen en al snel komen we in diepere sneeuw terecht, hier is het niet makkelijk om verder te gaan. We worden ook door een groot bord gewaarschuwd “gesperrt”, dus we beëindigen onze ontdekking al hier en keren terug naar waar de bankjes staan en waar ook de Stempelstelle is. Hier zien we een paar meesjes en ook een kuifmees, echt tof om die hier te zien en te kunnen fotograferen. De foto is een beetje donker, maar ik zal later wel aan AI via chatgpt vragen om de foto een beetje te verbeteren. We genieten van de rust, de eendjes, mezen en andere vogels zoals een roodborstje en kijken onze ogen ook uit om te kunnen genieten van het zicht over het meer. Echt leuk om een deel bevroren te zien en een deel besneeuwd en een ander deel is gewoon open water. Het is hier echt rustig tot een paar andere toekomen met honden en dan vertrekken we hier terug. We keren terug naar de parking, steken dan de straat over en wandelen door de sneeuw op het stuk hier met de stapels hout die hier ook liggen en zo wandelen we door de diepe sneeuw naar de Mittersee. Op sommige stukken is er nog veel sneeuw en veel ijs, op andere is alles al aan het smelten. We lopen even langs de weg, duiken dan naar beneden en wandelen dan onder de weg om zo via een klein meertje, die staat op Google Maps als Biberwier See naar de Mittersee verder te stappen. Gewoon de weg volgen en we hopen hier verder te kunnen richting Blindsee, maar ook dat zal niet mogelijk zijn. We passeren ook hier een Stempelstelle op een tien minuten van de Fernpaßstraße gewoon de weg volgen, hier staan ook een paar speeltoestellen en een paar bankjes. Die lopen we even voorbij, gaan verder naar de Blindsee, maar daar kunnen we niet door. Ze hebben dit deel van de meren afgesloten, omdat ze hier in de winter de dieren voederen en daarom zoveel mogelijk mensen hier weg willen houden.

We keren terug naar de open plaats naast het meer waar we daarnet waren, doen daar een praatje met een paar andere Belgen die hetzelfde van plan waren, maar dat dus niet doen, want ook zij zullen er niet door geraken. We doen onze trip terug langs dezelfde weg als we gekomen zijn tot aan de parking van Weißensee. Hier nemen we even de auto en rijden iets verder over de Fernpaßstraße naar de parking van de Zugspitzblick. Dat is eigenlijk de naam van een Rasthaus, maar er is ook een Stempelstelle, maar nog belangrijker: je hebt hier een prachtig zicht op, ah ja, natuurlijk de Zugspitze, maar niet te vergeten, ook op ons favoriete meer in deze omgeving: de Blindsee. We genieten van het uitzicht en rijden dan een kilometer terug. Ik heb op mijn app van Bergfex eens gekeken en in de bocht is een wegje naar beneden naar de Blindsee, langs de andere kant gaan wandelwegjes naar boven naar een paar hutten en er is een kleine parking. Wij parkeren de auto langs de kant van de weg, steken over en beginnen aan de afdaling naar het meer. We dalen over ongeveer 600 meter een kleine 50 meter, dus best wel steil en ook erg goed opletten dat je niet uitglijdt. We zien al snel het bevroren water van de Blindsee en genieten van de wandeling, het zonnetje en het zicht. Eens beneden zoeken we een leuke plek om te picknicken. We doen onze jas helemaal uit en zetten ons gewoon neer in het gras, zalig. Lekker pistoletje eten, genieten van het zicht en elkaar en even kijken naar een paar andere wandelaars hier. Wij hebben onze stokken mee, maar zij niet, en dus gaat dat allemaal niet zo makkelijk. Goed voorbereid in de bergen, is een must.

We stijgen dan via identiek dezelfde weg terug naar de weg en onze auto en hebben nog wel een beetje tijd over eer we terug moeten zijn in Lermoos. We nemen opnieuw de auto en rijden nu naar de sportterreinen van Biberwier, een tennisplaats en een voetbalveld vlak bij de Loisachquellen. Ook hier komen we bijna elke keer tijdens onze vakanties in Lermoos, dus ook nu in de sneeuw gaan we eens kijken. Het is echt weer zalig genieten. We wandelen langs het water, langs de burcht en de dam van de bevers en komen dan aan bij het meertje. Het ziet er anders, vooral kaler uit dan in de zomer, zeker zonder het lange gras en de vele rietstengels, maar echt wel schitterend. Geen sneeuw te zien en ook geen andere wandelaars. We genieten van de zon, want die schijnt nog echt wel ferm en ook van het kalmerende geluid van het kabbelende water. Super. Overvliegende roofvogels zien we nu al gebruik maken van de thermiek en dit in maart al. Het is echt lekker warm en we hebben genoten van al de meren en watertjes die we vandaag bezocht hebben. Echt een super dagje met ons twee.

Het wordt snel later en we zorgen dat we tegen 16 uur terug zijn bij de skipiste. We zien veel kinderen terugkomen, Robin is al terug wanneer wij hier toekomen, maar Arne is nog onderweg. Die zijn meer dan een half uur later pas daar: blijkbaar was er een kind dat niet verder wou op een bepaald punt, dus dat was even een uitdaging voor de skilerares. De brevetten worden uitgereikt en iedereen neemt afscheid van Kate en zegt dankjewel. Arne wil al dat hij volgend jaar terug bij haar zit. We’ll see. Dan gaan we terug naar huis en maken ons klaar om te gaan eten bij Kathy en Roel. Kathy heeft pizza besteld, Roel en ik rijden erom en we kunnen nog wel even genieten van een gezellige en leuke avond in Lermoos. De jongsten onder ons gaan niet al te laat slapen en dat is OK voor iedereen, dan zijn we allemaal op tijd thuis en kunnen op tijd gaan slapen. Morgen nog een dag zonder skiën, dus wij gaan wandelen en de anderen gaan shoppen in Garmisch-Partenkirchen.

Zaterdag 8 maart 2025: Terugkeer naar huis

Het is mega snel gegaan deze week, zeker omdat we pas zaterdagnacht vertrokken zijn en dus eigenlijk een dag minder hebben gehad dan een volledige week. Het heeft ons goed gedaan: Arne vond het skiën keileuk en wij hadden geluk met het weer en hebben ook erg genoten van onze wandelingen. We maken ons wel de bedenking dat het met minder zon en meer sneeuw anders had kunnen lopen. Als je niet skiet, is het toch een beetje een risico, maar we plannen wel al een terugkeer voor volgend jaar en ook nog deze zomer, we zien wel wat het wordt. Vandaag is het inpakken, eten en dan vertrekken. We zijn tegen een uur of half negen op pad naar huis, rijden goed door, zitten al direct in de file ter hoogte van Heiterwang, de rest van de trip gaat relatief vlot, af en toe beetje file, maar al bij al valt het nog mee.

We doen een stop bij Serways Raststätte Ohrenbach, dan zijn we ongeveer een drie uur aan het rijden. Ik neem het stuur over en we rijden verder via Wurzburg, dan over Frankfurt en we moeten dan even tanken. We gaan de A3 even af, want nabij Idstein is een Total Tankstelle. We vullen de benzinetank in de hoop helemaal tot thuis te kunnen rijden van hieruit en dat zal waarschijnlijk wel lukken. Door de omweg die Waze ons voorstelde om via hier te rijden, doen we toch 930 kilometer in plaats van de gebruikelijke 850, iets langer in de auto, maar zo komen we aan met een minimum aan files. Rond half drie beginnen we een beetje honger te krijgen, dus we stoppen een uurtje later bij Serways Raststätte Montabaur. Daar eten we snel iets, maar kunnen er niet ideaal van genieten want het stinkt hier een beetje naar uitlaatgassen en er is ongelooflijk veel lawaai van de passerende vrachtwagens. Je zou denken, dat is toch altijd zo langs een autosnelweg, maar hier was het toch veel meer dan we meestal ervaren. Maakt niet uit: na het eten, rijden we verder, doen daarna net over de grens in België nog een stop om het stuur nog eens door te geven en dan zijn we terug thuis na 9 uur en ongeveer 45 minuten rijden. Een iets langere trip dan normaal, maar het is vakantie, dus eigenlijk vinden we dat het nog meevalt. Moe maar voldaan genieten we van een welverdiende nachtrust.