ScubaTimo

Pagina over duiken en reizen in binnen- en buitenland

Website about scuba diving and traveling around the globe

Oostenrijk Lermoos bij Haus Eberle (Linda en Herbert)

Van 28 juli tot 8 augustus 2025

Haus Eberle

Zugspitzarena

Hotel Restaurant Bergland

Maandag 28 juli 2025: Vertrek van thuis naar Lermoos

Opstaan, opstaan! Half vier de wekker, maar ik was al wakker, we denken dat Arne nog wakker was, maar weten het niet zeker. De laatste dingen nog in de auto zetten en dan kunnen we direct vertrekken. Een mini ontbijtje voor Arne, wij eten nog niks en vertrekken tegen kwart over vier richting Lermoos. Ik neem het eerste stuk voor mijn rekening en alles gaat een uurtje vlot. Het is nog donker en we moeten tanken in het laatste Total station van België. Ik kreeg het laatste kwartier van mijn rit van 1u15 minuten toch een klopke, dus even al stuur wisselen en tanken natuurlijk. Evy rijdt, ik probeer wat te slapen en Arne slaapt gewoon door. We rijden door Nederland zo richting Keulen, dan Koblenz en zo verder. De volgende uren vlotten ook al en voor we het weten zitten we in de helft van onze rit. Evy heeft drie uur gereden en dan stoppen we even in Wonnegau. Een snel broodje voor mij, wat koffie en dan verder voor de volgende uren. Evy en Arne kunnen makkelijk in de auto eten, maar voor mij geen probleem.

We hebben onze eerste regenbuien, files, wegenwerken gehad. De GPS deed er bij het vertrek een half uur bij, dus we waren nog niet in de helft. Dan gaat het min of meer even goed verder. We vermoeden dat de GPS file heeft ontdekt bij Stuttgart, want we rijden er een beetje rond. Op een paar plaatsen is het wat drukker, we hebben 11 minuten file, maar over het algemeen kunnen we goed rijden. Zo doe ik ook iets meer dan mijn drie uur karren en we wisselen stuur opnieuw in Lonetal. Hier even een stop naar het toilet, iets drinken en dan kunnen we terug verder. Arne heeft zijn RCalm genomen en is nog maar een tien minuten wakker geweest; de rest slaapt hij, dan is het rustig in de auto. We zitten ondertussen al op de A7, onze favoriete snelweg naar Lermoos. Van hieruit is het normaal nog maar een uurtje of twee en dat zal ook wel kloppen. Een regenbui, wat wegenwerken, een korte file en zo komen we via Ehrenberg, altijd indrukwekkend, die highline en dan weten we ook dat we er bijna zijn. Iets meer dan 9 uur, reserveren in Bergland en dan dag zeggen tegen Linda en Herbert.

Linda doet open en we zien elkaar nog eens terug, net een beetje thuiskomen. Paspoorten afgeven, seffens Arne zijn reispas halen en zo krijgen we digitaal onze Gästekarten. Nice. We hebben ze ook op paper hoor, maar digitaal is ook wel leuk. We praten een beetje bij, bespreken even wat onze plannen zijn en het gaat afhangen van het weer, maar Linda denkt dat we alles wel kunnen doen. Vandaag viel de regen met bakken uit de lucht en het is nu weer bezig. Linda brengt onze Gästekarte in orde, wij keren naar huis terug en Evy kan beginnen uitpakken eens alles boven is. Arne en ik gaan naar de Spar en kopen er drinken en beleg vooral. Een paar zaken voor onderweg nog en op een drie kwartier shoppen, rijden we naar huis. De weg naar Oberdorf is enkel toegankelijk voor plaatselijk verkeer en tot net voorbij Mohr Hotel, want daar zijn ze aan het werken en kan niemand verder. Wij mogen er dus in, maar het zal wel kalm zijn. We rusten een beetje, zetten alle boodschappen op hun plaats en dan maken we ons klaar om te gaan eten.

Ze komen al direct vragen of we gereserveerd hebben en dan komt Paul uit de keuken, zalig, zegt direct het tafelnummer en we worden ernaartoe gebracht. Evy neemt Backerbsensuppe en schnitzel. Arne ook schnitzel en eet een beetje soep mee en ik neem menu 1. Tagessuppe is champignonsoep, dan een stukje vlees lekker gebraden met aardappel-kaas-balletjes. Het smaakt weer super, die lekkere Oostenrijkse keuken. Als dessert neemt Arne een ijsje en ik ook. Paul heeft zich vergist en brengt nog een derde dessert mee voor Evy, het is allemaal wat veel, zeker die panna cotta er gratis bij, maar we zullen hier wel veel wandelen. Tegen half negen zijn we thuis na een schnaps’ke en een koffie en dan thuis nog wat TV kijken en dan gaan slapen. We zijn alle drie moe, dus slapen snel in en morgen onze eerste volledige dag.

Woensdag 30 juli 2025: Tuftlalm über den Kärletalsteig

7u30 wekker. Die had ik al afgezet voor hij begon, maar Evy liet hem ff laweiten om te zorgen dat iedereen wakker is. Ik was dus al wakker, want weer een minder goede nachtrust. We zijn klaar tegen 9 uur, wilden ook om dat uur vertrekken, dus dat doen we ook. Rugzakken gepakt en gezakt, op weg naar onze eerste betekenisvolle wandeling van de week. We nemen een foto van bij ons appartement waar we naartoe gaan, dan nog eentje iets dichter ingezoomd en dan volledig ingezoomd. Met de GSM is dat niet meer duidelijk, maar we snappen het plaatje. We wandelen naar de kerk van Oberdorf, Lermoos en dan even steil naar beneden naar de weg richting Ehrwald en daar gaat het gewoon verder tot we moeten oversteken en naar de Panoramaweg omhoog gaan om eerst daar een stempel te zetten en dan verder te wandelen langs de Panoramaweg naar boven en beneden en naar de tweede Stempelstelle van de dag. Net aan deze stempelplaats zie ik een zwarte specht. Echt zalig. En zelfs een mooie foto van deze zwarte vogel met rode kam die van boom tot boom vliegt om eten uit de stammen de trommelen, echt zalige ontdekking. Ook langs de kant van de weg zie ik hier een troepje bloemen of hoe moet ik dat noemen. Iets verderop nog een bende en die staan dichter tegen de rand. Dus even foto nemen en dan ook die foto door ObsIdentify halen. Zo weten we dat de moeraswespenorchis toch wel zeldzaam is. Of de app het allemaal goed analyseert dat we nu in Oostenrijk zitten, weten we niet, maar we hebben het toch maar mooi gezien. Echt een prachtig orchideetje. Straks moeten we uitkijken of we links een wegje zien naar de Tuftlalm. Hier moeten we op.

We hebben al verslagen gelezen dat het een mooi stukje is, maar dat het laatste deel iets moeilijk is. Tja, dacht ik dan: elke weg die naar de Tuftlalm leidt, is moeilijk. Sommige hutten hebben een ster in de huttenpas omdat ze moeilijk zijn en we snappen niet dat de Tuftlalm of de Lermooser Alm daar niet bij hoort, want pittig is het altijd. Het pad is smal, steil omhoog, soms heel steil omhoog, maar we vorderen op ons gemakje. Het steilste stuk doen we 1 kilometer op 22 minuten, niet mega straf, maar als je zou zien welke foto’s we gemaakt hebben en hoe steil het was, dan zou je trots zijn. Sowieso: wij zijn dat. We zien mooie bloemen, nog meer orchideetjes, maar ook andere. We zitten constant tussen de bomen en hebben dan weinig zicht op de bergen. Het zal pas op het einde zijn dat alles zich een beetje opent en we kunnen genieten van de vergezichten. We komen weinig mensen tegen. Ten eerste, waarschijnlijk, omdat het niet druk is deze periode hier in Lermoos en ten tweede, omdat deze weg misschien iets minder bekend is. Die ligt toch al wat verder van alles om snel eens te nemen.

We moeten een paar keer een riviertje over en die stromen nu erg snel en hun debiet is best hoog. Het heeft dan ook veel geregend de laatste dagen en weken. Op een bepaald moment wandelen we over een brug over een klein beekje en iets verder is de weg zelfs weg. Het is zelf een beekje geworden. We nemen mooie foto’s, maar genieten van de wandeling en ook van de inspanning. We zijn vertrokken op 1003 meter, dan even gezakt tot 971 en op 1420 zien we de Fahrweg naar Ehrwald. Dat was eventueel een optie geweest om die te nemen en ook nog een andere Stempelstelle erbij te nemen, maar dan zaten we aan 16 kilometer. Misschien voor onze tweede wandeling een beetje te veel dus we korten het een beetje in. De laatste kilometer zien we inderdaad iets meer af dan ervoor, het pad stijgt hier iets meer dan ervoor en dan zien we ook meer van de omgeving, want de bomen beginnen te verminderen. En dan denkt Arne dat hij er is en dat blijkt ook zo. We zien ineens het groene gras van de alpenweide hier en de koeien staan hier te grazen. Nog een beetje over het hogere punt en dan zien we de vlag van Oostenrijk bij het Aussichtsplatform. Arne en Evy gaan er al naartoe, terwijl ik wat foto’s neem. De houten toegangspoort wordt geblokkeerd door een bruin kalf en terwijl ik een foto maak, komt een ander kalf mijn benen aflikken. Die is met zijn tong als een licht schuurpapiertje op zoek naar zout waarschijnlijk. Het is minder warm dan anders, maar met zo’n wandeling en in de zon, hebben we toch gezweet. Dat heeft het kalf gemerkt. Toch even schrikken en normaal not done, maar het kalfje kwam naar mij, dus dan moet ik die toch ni met een stok wegslaan of zo.

Zo geraken we dus op het platform en kunnen we de stempel zetten en onze ogen uitkijken naar het prachtige uitzicht. We zien links de Zugspitze (Duitsland) en andere bekende bergen voor ons zijn de Sonnenspitze en zo verder naar de Grubigstein, de Gartnerwand en de Bleispitze. Genieten is weer het modewoord van vandaag. Een blauwe helikopter, iets later een vliegtuigje en dan een groene helikopter vliegen precies gewoon op de hoogte waar wij nu staan, echt maf. En dan een iets minder moment. Bij het inpakken van de rugzakken deze ochtend zijn we (ben ik) de pistolets van Arne vergeten. Hij krijgt eentje van ons, wij delen er twee en seffens kunnen we in de Tuftlalm iets drinken en eten. Er is nog voldoende plaats op het terras en de temperatuur leent zich tot buiten zitten, dus dat doen we ook. Een klein pintje, koffie, Skiwasser en een Nudelsuppe mit Wurst. Ook een stukje kaas van de alm zelf. Dat zullen we eens bekijken of dat lekker is. Stempels zetten, inchecken met Summitlynx, hoewel ik nu de enige ben die het volgt. Voor 26 Euro hebben we ons eten en drinken. We genieten ook van het zicht vanop het terras, een geluk dat het niet regent op dit moment. Een half uurtje na onze aankomst zijn we terug weg. Vanop het terras hier gaat er een steile weg langs een kruis naar beneden en zo nemen we het eerste deel van de Fahrweg om zo het mega moeilijke stuk te vermijden over de rotsen. We komen toch op hetzelfde plaatsje uit. Dalen en dalen, zo verder tot waar we anders boven komen, zogezegd über den bösen Winkel. Dat laten we links liggen en we stappen verder naar de Stempelstelle van de Kohlberg. Daar zetten we een stempel, doen even de Fahrweg omdat ik wil weten wat er in de bocht bedoeld wordt met die blauwe druppel. Daar blijkt een drinkbak te staan en een bankje.

Zo nog even verder en dan nemen we de beslissing om naar beneden te gaan langs de Waldweg en niet langs de gewone weg. Ten eerste dat is leuker, ten tweede op die manier snijden we aan heel stuk af. Het gaat goed vooruit, af en toe een stukje dat iets moeilijker is door de modder en de natte wortels, maar we komen er op die manier ook. Dan nemen Arne en ik even afscheid van Evy en nemen de korte weg, steiler, moeilijker, maat leuker. Zij neemt de Fahrweg en uiteindelijk komen we de vierde haarspeldbocht terug bij elkaar en ze was misschien twintig meter achter; eigenlijk echt verwaarloosbaar. Een bocht verder doen we dit nog eens, Evy maakt een serieuze ronde bocht en wij gaan bijna recht op recht en komen wederom bijna tegelijk op de weg terug. Hier nemen we de snelste weg naar ons appartement en passeren het Panoramabad, dan bereiken we het spoor en zien net twee treinen elkaar passeren in het station. Op sommige plaatsen moet je gewoon te voet of met de fiets zonder slagbomen over het spoor en iets verder doen we dat ook. Nog snel een tussenpauze bij het ijsjeskraam in Lermoos, Italia Due Italia Due Eisdiele und Pizzaria Take Away in Lermoos en beide kindjes (not Timo) genieten van een ijsje. Iets verder liggen er al 2 bollen op de grond, maar even oprapen, steentjes eruit en verder eten. Ze hadden die bollen er ook niet zo vast opgezet.

Dan naar ons appartement en daar ons klaarmaken voor avond eten. We zijn echt vroeg terug, dus kunnen alles op ons gemakske doen. Vandaag hebben we tegen 18u30 gereserveerd en we komen natuurlijk zoals steeds op tijd. We gaan te voet deze keer, want we eten in Hubertushof, deze ochtend nog tafeltje geboekt. We nemen gegrillte Gustostücke (mixed grill next level), WILDBRATEN auf Pastinakencreme mit Semmelknödel, gebratenen Pilzen und Preiselbeeren en Arne de zoveelste keer schnitzel met frietjes. Ik denk dat hij een record aan het zetten is. Het eten is lekker en toch iets hoogstaander dan bij Bergland, zeker aan te raden om te doen. Na het eten stappen we naar huis, we kijken nog wat TV en gaan dan slapen.

Donderdag 31 juli 2025: Häselgehrwasserfall en Höllentalklamm

We slapen iets langer, want we kunnen de rust gebruiken, onze spiertjes mogen een beetje rustiger aan doen vandaag. Traditioneel ontbijt, of toch traditioneel voor ons, want dat is tijdens onze vakanties in Oostenrijk bijna altijd hetzelfde. Deze keer doe ik de bestelling van de broodjes weg en dan duurt het wat langer, want dan moet ik altijd een praatje doen met Linda, want zij komt de deur opendoen. We praten over koetjes en kalfjes en dan rijden we naar Ehrwald. We parkeren vlakbij de brug via de app Parkster, betalen uiteindelijk 5.50 Euro en stappen langs de baan en de rivier een kwartiertje naar beneden, daar genieten we van het prachtige zicht van de waterval, zeker nu alle rivieren en watervallen zo gezwollen staan. Een groep doet hier een excursie om op de waterval te klimmen, dan over te steken en zo langs de andere kant naar beneden te rappellen of de zipline te gebruiken. Wij genieten vooral van het neerstortende water, zeker eens de moeite en dubbel omdat het nu zo fel geregend heeft. We kunnen niet veel zeggen, want het water raast met een hoge snelheid en donderend geluid naar beneden op de rotsen en mondt dan uit in de rivier. Na een tiental minuten genieten, keren we langs dezelfde asfaltweg terug. Misschien in het vervolg ook eens een beetje verder kijken, want vlakbij de waterval was er een parkeerplaats waar je niet moet betalen. Niet voor mega veel auto’s, maar het is hier niet zo druk, dus we hadden daar gratis kunnen staan.

Dan gaat de weg naar Grainau, daar willen we de Höllentalklamm eens bezoeken. We vinden parking op een kwartiertje wandelen van de weg naar de Klamm, betalen 13 euro voor de dag, hetgeen toch een beetje een rip-off is. Je moet de toegang tot de Klamm nog betalen ook. Een Klamm is een andere naam voor Schlucht, voor wie dit niet kent en een Schlucht is een kloof, het enige verschil is eigenlijk dat een Klamm nog iets smaller is dan een Schlucht. De weg ernaartoe begint over een brede weg die zich naar boven slingert, dan gaat die steil omhoog tot we terug links een brede weg moeten inslaan. Die gaat stilletjes naar boven en stopt dan aan een hut, hier staan een aantal auto’s geparkeerd en is ook een goederenlift naar boven. Hier gaat het terug tamelijk steil tot we aan de Höllentaleingangshütte aankomen. We zijn constant langs een riviertje gestapt en er was slechts een stukje mega glad, dus daar opletten wanneer we straks terug naar beneden moeten. Vanaf de hut zien we in de hoogte een platform, dat zal later de ingang van de Klamm zijn en de Höllentaleingangshütte, dus we hebben tegen dan ongeveer 758 hoogtemeter overbrugd. Wanneer we de info hadden opgezocht over de Klamm, hadden we niet stilgestaan bij het hoogteverschil en de afstand, want we dachten dat het hele bezoek van de Klamm erin zat.

We betalen de inkom voor twee volwassenen en 1 kind en zien het smalle pad eerst iets breder worden aan het museum van de kloof en dan terug smaller waar de eigenlijke Klamm begint. Hier is het nat, want de rivier naast ons raast als gek naar benden, je kan bijna niets zeggen. We dachten deze ochtend bij de waterval dat het luid was, maar dit is nog tien keer luider, en tien keer indrukwekkender natuurlijk ook. We wandelen een gang door, stappen door het water dat hier gewoon over de trappen stroomt, dan een brugje over, weer door een gang. Altijd links of rechts of onder ons raast het water naar beneden. Er zit echt een rotvaart achter het water van de Hammersbach, dat is ook de naam van het dorpje waar onze auto geparkeerd staat. We moeten een boogbrug over en dan over een houten brug die aan de wand is vastgemaakt. Daar doe ik even een schrik op, want mij wandelstok blijft tussen de houten planken steken. Even paniek, maar ik zet door tot de volgende ingang in de rots. Een daar terug buiten zien we mega grote rotsblokken die tussen beide wanden geklemd zitten. Het is hier glad en vochtig, dus zeker goed opletten waar je je voeten zet. Nog een paar keer een brugje over of een houten pad langs de wand. Het is prachtig, maar ik krijg die ene brug die we terug moeten niet uit mijn hoofd. Ik wil daar terug over zodat ik gerust ben.

We keren terug langs dezelfde weg en zien dezelfde waarschuwing van de boogbrug (max 5 personen) en dat maakt me nog minder gerust. Even moed bijeen rapen en erover. Ik kom de bocht om in de kloof en zie een paar mensen op de brug staan, gelukkig keren die terug: voor hen was het makkelijker dan voor ons achteruit naar boven terug. Zonder problemen, wel met een “Danke schön” gaan we terug richting uitgang. We passeren snel nog een minuutje langs het kleine museum en moeten dan door een draaideur terug naar buiten. Hier nog wat foto’s nemen van de hut en de omgeving en dan terug naar beneden. Uiteindelijk zijn we toch meer dan een half uur in de kloof geweest en hebben we het meeste wel gezien. We waren sowieso niet van plan om helemaal tot aan de andere hut te gaan, want dat zou veel te laat zijn voor ons. Het uitzicht hier over het Duitse deel van het Zugspitzmassief en het Wettersteingebirge is echt schitterend, dus het is zeker de moeite waard. Wij nemen de steile weg terug naar beneden tot aan die ene hut. Daar is een cameraploeg nu bezig met een interview en wie weet staan we wel even op beeld.

De brede Fahrweg brengt ons terug tot aan het steile stuk naar beneden. Hier rusten we even op een bankje en eten onze Semmel op. We drinken iets en maken ons klaar voor de afdaling naar Hammersbach. Even een stukje dat we hand in hand lopen, want er was een tiental meter echt een glad stuk. Hier zijn al een paar mensen uitgeschoven. Wij niet, dus we komen ervan af met wat natte regenjassen en wat natte spatters op onze broeken, maar ja regenjassen dienen daarvoor he. Van hieruit nemen we de auto om eens te kijken waar he station zich bevindt en waar we eventueel de trien kunnen nemen naar het Zugspitzplatt. Wat info vragen en kijken waar we best parkeren. Hier zijn er plaatsen voor ongeveer 5 auto’s en iets verderop ook nog een paar, dus dat is niet makkelijk. Misschien moeten we dan parkeren bij de Eibsee om zeker te zijn van parking. We moeten sowieso wachten op beter weer om naar boven te gaan, want zoals het nu is, is het veel te duur om te doen, want het zit niet in het Z-Ticket. Als je dan zoveel geld betaalt, moet het goed weer zijn he. Nu was het nog OK, maar de komende dagen veel en veel minder. Probleem is dat zowel Bergfex als andere apps verschillende voorspellingen hebben en dat die dan nog eens meerder keren per dag kunnen veranderen.

Dan rijden we terug naar huis, stoppen eerst nog even in Ehrwald waar we een huisje hebben voor volgende winter in de krokusvakantie. We eten opnieuw bij Bergland en eten er nog eens schnitzel en een portie Schweinefilets voor mij. Arne pikt een kroketje van mij, maar dat vind ik helemaal niet erg. Thuis nog even TV en bedje in.

Vrijdag 1 augustus 2025: Das Versteck von Castor en Tirolerhaus

Castor speelt verstoppertje. Dat is de Nederlandse titel van de wandeling van vandaag. We hebben deze wandeling al meerdere keren gedaan, ook in de winter zijn Evy en ik deze richting op gewandeld en ook dan was het erg leuk, heel anders dan in de zomer, maar ook heel tof. Nu met de overvloedige regen van de laatste tijd, zal het er waarschijnlijk ook weer helemaal anders uitzien. We waren niet echt gehaast vandaag, want in de voormiddag zou het nog regenen en daarna pas beter worden. We doen onze standaard ochtendroutine, doen alles rustigaan en Evy en ik gaan nog even langs de Spar. Het is vandaag en morgen, maar dat komen we pas morgen te weten 25 % korting op alle drank. We waren hier eigenlijk vooral voor beleg, water en die voorraden een beetje aan te vullen, maar we zien dat er Gurktaler is en daar nemen we al 2 flessen van mee. Deze namiddag zal Linda zeggen dat het die kortingen zijn, dus moeten we morgen nog eens terug. Tja, hadden we dat geweten.

Tegen de middag laden we de rugzakken in en nemen de auto naar Biberwier. Hier verderop in de Innsbrucker Straße zijn ze aan het werken en alle verkeer naar Biberwier moet rond langs Ehrwald. Die weg hebben we ooit eens genomen, maar deze vakantie zullen we die toch een beetje vaker moeten nemen. We hebben wederom een probleem om de correcte weg te vinden naar de sportterreinen vlakbij de Loisachquellen, want we zijn eerst verkeerd, rijden dan een beetje verder, dan terug. Nu voor eens en voor altijd: we moeten de weg nemen vlak na Hotel Alpina komende vanuit Lermoos en centrum Biberwier. Arne zal er ons aan doen denken. Tegen half 1 kunnen we beginnen aan de vertrouwde wandeling en kunnen we eens de volledige route doen. Vorig jaar hadden we 1 station overgeslagen, maar toch het krediet gekregen voor de hele route. We vertrekken hier, stappen langs de Loisach met de dammen van de bevers. Het lijkt dat die goed onderhouden zijn, dus we vermoeden dat die dieren hier nog steeds zitten. Zien doen we ze ook deze keer niet, behalve op het bordje. Het gaat over een broer en zus bever en de broer is verdwenen, dus de zus moet hem gaan zoeken. Onderweg beleven ze een paar avonturen.

We volgen de route en de aanwijzingen die we in de app krijgen, komen aan bij het meertje waar we al vaker geweest zijn. Vorige winter genoten we hier van de stilte en de rust van het kabbelende water; nu stroomt het veel sneller door de regen en het is echt ook met dit weer genieten. Hoewel. Net wanneer we de stempel zetten van de Loisachquellen in onze huttengids, begint het te regenen. We nemen hier de weg naar rechts en gaan zo de heuvel over naar de Mittersee. Hier kennen we onze weg ook erg goed, zetten een stempel en rusten even uit op het bankje dat hier onder het afdak staat. Het stukje door het bos over de heuvel was erg aangenaam, we hebben wel goed uit onze doppen moeten kijken, want het wordt snel glad wanneer het nat is. De Mittersee geeft ons wederom een prachtig uitzicht op het water, op het riet, op de bomen en in de verte op de bergen. We zien vanop ons bankje een grote vis zwemmen en gaan er even een kijkje nemen. Het is een grote karper die constant van links naar rechts zwemt. Er lijkt niets mis mee, maar ik vind het toch speciaal gedrag. Misschien krijgt die af en toe voedsel hier en is hij op die manier geconditioneerd. Naast de karper zwemmen er ook veel kleine visjes en een paar eenden. We nemen de gewone weg langs het meer naar links richting Weißensee. Ook vorige winter waren we hier. We steken even de straat over, zetten een stempel, kijken naar het schitterende meer met de Grubigsteinbergen op de achtergrond.

Nu moeten we even terug. Tussen deze twee grote meren zijn we een kleiner gepasseerd waar ook de brug van de weg naast loopt en deze tweehonderd meter doen we dubbel. Een wegje waarvan we het bestaan niet wisten, en dus ook vorig jaar niet gedaan hebben, volgen we naar beneden. Hier wordt er het verhaal verteld over de bomen die bevers gebruiken om hun dammen en hun ‘huis’ te maken. We vertrekken hier en gaan terug naar de grote weg, maar nemen net als vorig jaar een klein wegje naast een klein beekje dat ons naar beneden richting Biberwier terugleidt. Het is veel aangenamer dan een andere grote weg die we vroeger eens genomen hebben, dus genieten van de wandeling. Ik herinner me nog dat hier vorig jaar schapen stonden, maar nu staan er andere dieren: alpaca’s denken we. Nadat we het laatste filmpje hebben gezien, kijken we nog eens naar een ander meertje van de Loisachquellen; dat hadden we vorige zomer pas ontdekt. We wandelen terug naar de auto en rijden dan naar Ehrwald.

Op vijftien minuten staan we op de parking van de Ehrwalder Almbahnen en ook hier is het weer betalen. We nemen de liften met ons Z-Ticket naar boven en gaan in Tiroler Haus iets drinken. Arne heeft honger en krijgt een soep; we delen twee soepen onder ons: Backerbsensuppe en een Frittatensuppe. De Backerbsen zijn gebakken erwten, maar eigenlijk zijn het gewoon balletjes lichte deeg in de soep. Frittaten zijn flinterdunne in reepjes gesneden pannenkoeken en die zitten dan net als de Backerbsen in een bouillon, meestal simpele runderbouillon. We praten even met de dame die ons alles komt brengen en dan zegt ze dat Mirza hiernaast aan het werken is, in de lounge. Nice, dus even de stempels zetten voor de hut en dan even dag gaan zeggen tegen Mirza. Sinds Juchhof dicht is, zijn we elk jaar toch even ‘Hallo’ komen zeggen en ook dit jaar, zelfs de tweede keer nu. Alles gaat goed met hem, hij vindt het nog steeds schitterend dat hij hier werkt en minder tijd kwijt is aan zijn werk. Dat betekent dat hij meer met zijn gezin kan bezig zijn. Top! Iedereen blij.

’s Avonds maken we ons weer klaar voor een diner bij Bergland. We zitten hier al vaker met dezelfde mensen aan dezelfde tafels, dus hebben al een paar gesprekjes gedaan. Mensen uit Osnabrück en Belgen uit Beveren. Vandaag is het voor mij Lachsforelle, dat is ook een traditie elke keer als ik in Oostenrijk ben. We hebben wel gemerkt dat de prijzen hier ongeveer hetzelfde blijven, maar de porties minder groot. De forel was vroeger een volledige vis en nu slechts een filet van een kant. Lekker en genoeg, geen probleem, maar het valt toch op. Ook met andere gerechten. Arne neemt zoals steeds schnitzel en Evy neemt Menü 1, dezelfde als ik eerder deze week met de stukken Schweineruckensteak, zoals eerder gezegd, heel erg lekker. We praten nog even met onze buren en keren dan naar ons appartement terug, TV kijken en gaan slapen.

Zaterdag 2 augustus 2025: Heiterwanger Hochalm en Heiterwangersee Rundgang

Het weer is vandaag ook niet je dat, ze voorspelden regen en dat doet het. Wij nemen de lift eens naar de Heiterwanger Hochalm om te kijken of het daar in Berwang hetzelfde weer is als hier. Ja dus. Het plan om eens naar boven te gaan bij de Hochalm laten we al snel maar varen. We drinken iets warm in de alm en keren dan terug naar beneden. Langs zijn we er niet geweest, maar met het Z-Ticket kost het ons niets extra. We zien wel dat er hier weer een paar liften ontbijt hebben. We weten van de Duitsers naast ons in Bergland dat je zo ongeveer een acht keer op en neer gaat met zo’n ontbijt. Straf dat er niets omvalt dan. Beneden overleggen we even wat we gaan doen de rest van de dag. We beslissen dan maar om eens rond de Heiterwanger See te wandelen. We parkeren ons op de eerste parking, gratis, en zijn verwonderd dat er nog plaatsen vrij zijn. Het weer is niet schitterend en voor slechts een wandeling van een uurtje gaan we geen 10 of 15 Euro betalen aan de grote parking bij Fischer am See. We moeten dan een tien minuten verder wandelen, maar het is net gestopt met regenen, dus dat is niet erg. We willen de andere kant van het meer eens doen; in het verleden dachten we altijd dat we die niet zouden doen omdat het daar altijd te warm is. Het is die kant zonder erg veel bomen die steeds in de zon ligt. Nu ligt die in de schaduw van de wolken. We starten de wandeling langs de rechterkant van het meer.

We hebben ervoor gezorgd dat we genoeg insectenspray hebben gebruikt, want anders krioelt het hier van de muggen, vliegen en dazen, dus hopelijk nu iets minder. We volgen een klein pad langs het meer en stappen goed door. Hier wordt het zicht nog belemmerd door de bomen en struiken, maar dat verandert straks hopelijk wel denken we. Rechts zien we de weilanden en in de verte het dorp Heiterwang en de bergen erachter. Daar waren we een uurtje geleden. We moeten over een brug om een snelstromende rivier te kunnen oversteken en dan komen we op een grote weg die helemaal rond het meer zal gaan tot aan de brug die we verder over moeten. We kijken onze ogen uit naar mooie dingen en die zien we steeds in de bergen, de druppels van de regen op het water en in de schoonheid van de watervogels. Er zitten een paar futen op het meer en die trekken zich niets aan van de regen. Die zwemmen zelfs statig gewoon over het water en duiken af en toe eens op zoek naar een lekker snackje.

Zo gaat het snel verder, we vorderen op deze platte wegjes wel goed, sneller dan in de bergen zelf. We moeten weer een brug over om opnieuw een andere beek of rivier toegang te geven tot het meer en dan zijn we al aan onze vierde kilometer. We openen en sluiten een hek om de koeien op hun plaats te houden en iets verderop zien we die ook. Er staan er een paar vlakbij de weg en andere grazen net voor de rand van het bos. We volgen de weg tot aan de brug die de Plansee en de Heiterwanger See verbindt en een honderd meter ervoor zagen we een van de boten die deze twee meren constant met elkaar verbinden. De vorige keer dat we hier waren, was de brug nog van hout, nu hebben ze er een betonnen van gemaakt. Niet dat dat veel uitmaakt, maar ze doen hier veel om de toeristen naar hier te lokken en hier te houden. We blijven constant op een hoogte van ongeveer 1000 meter en zetten over de brug onze weg verder langs de Panoramaweg. Deze kant is veel smaller dan de andere en hebben we een paar keer gedaan. Ik blijf foto’s nemen van de bloemen, de planten, het meer, de bergen en we genieten er erg van.

We zien de boot nog eens langsvaren, nu naar de andere kant en stoppen dan even om iets te eten. We hadden broodjes meegebracht en kunnen nu op een bankje genieten van ons werk deze ochtend. We leggen wel onze regenjas op de bank want alle banken zijn nat van de regen. Na een pauze van een kwartiertje stappen we verder. Niet te snel, maar wel aan een goed tempo. Je moet nog wat genieten van de omgeving natuurlijk he. Dan vraagt Arne of hij even met zijn voeten in het meer mag. Hij stapt een vijftal meter steil naar beneden, gaat even afkoelen in het water en gooit steentjes en stokjes in het water. Hij is daar altijd zo blij mee, super om te zien. Wanneer we bijna terug zijn bij het restaurant ontdekken we nog een klein vijvertje aan de andere kant van de weg. Zwart water, ook iets speciaals. Nog even genieten van het uitzicht op het meer van hieruit en dan de laatste 300 meter terug naar de auto en dan naar huis.

’s Avonds is het feest in de keet, of toch zeker in Bergland. Daar eten we de Berglandplatte. We eten nog maar een paar keer hier, dus moeten zeker zijn dat we die eens kunnen gegeten hebben. Vorige winter hebben we dat niet gedaan, maar toen waren we hier niet zo lang natuurlijk. Arne offert zich op om frietjes te eten en een schnitzel natuurlijk. Heeft hij hier eigenlijk al eens iets anders gegeten? Ik denk het niet. Berglandplatte is een soort mixed grill voor 2 personen met frietjes, gegrilde groenten, kruidenboter en een perzik met slagroom. We genieten ervan met een kleine salade van het buffet erbij en drinken een biertje, wijntje en een Skiwasser. Dan terug naar huis, even TV kijken en slapen. Een iets rustigere dag, maar toch weer meer dan 7 kilometer gedaan, geen of weinig hoogtemeters, maar toch gewandeld en eens iets nieuws gedaan weer.

Zondag 3 augustus 2025: Wolfratshauserhütte en Gamsalm

De Semmel smaken weer deze ochtend. Elke dag eten we een croissantje, een keizerpistoletje met kaas Leberkäse of salami of hesp. Confituur passeert ook regelmatig en dezelfde dingen gaan op de broodjes voor ’s middags. Ook vandaag doen we het zo. Arne wil eens choco mee voor overdag, maar dat doen we best niet. Het is niet erg warm, maar we denken toch te warm om choco mee te nemen. We gaan dan gepakt en gezakt, zeker met een trui aan naar de liften, gaan helemaal naar boven naar de Grubighütte en genieten even van het uitzicht. Dat is er nu wel, dus toch even kijken. We hebben het al tientallen keren gezien, maar dit is en blijft echt prachtig. Achter ons de hut met het Gipfelkreuz, voor ons de diepte met rechts de Grubigalm met zijn 2 waterbassins, verder rechts de Sonnenspitze, voor ons Lermoos, dan het Moos zelf en daarachter Ehrwald en de Zugspitze met het massief. Zalig! In het naar boven komen in de lift zagen we twee hertjes, een kalfje met haar mama, super schattig.

We maken het ons makkelijk vandaag en nemen de Fahrweg, vorig jaar hadden we ons een klein beetje mispakt aan de steile helling hier direct naar beneden, dus nu kalmer gewoon een paar keer een binnenwegje pakken om zo toch wat haarspeldbochtjes af te snijden. Evy doet ook vlotjes mee en we zijn sneller dan een aantal mensen die de gewone weg gevolgd hebben. Arne is natuurlijk vroeger beneden dan ik en wij iets voor Evy. Niet erg, want het is geen race. We genieten ook van het zicht van hieruit en zien dat de liften ineens stoppen. Waarschijnlijk om een grotere vracht in de cabine te steken of voor mensen met een rolstoel wordt dit ook gedaan. Na een paar bochten komen we aan Stempelstelle Windig Eck. Op de foto’s zie je goed dat het winderig en fris is, want we hebben onze kap opgezet. Af en toe valt er een druppel, maar niet veel, dus we kunnen in gezond weer verder wandelen. Een bocht verder moeten wij links naar beneden naar de Wolfratshauserhütte; deze weg hebben we ook al vaak gedaan en is dezelfde als vorig jaar. Een schitterend zicht op de hut wanneer we de hoek omkomen en op het pad dat ons ernaartoe leidt. Ons wegje loopt een beetje op en af en een steil pad op de kam van de berg loopt steil van halverwege de Grubighütte naar de Wolfratshauserhütte, mooi om de mensen daar te zien lopen. Hoogtevrees mag je daar niet hebben.

Een groot stuk is nog modderig en glad, dus nog even op je stappen letten en dan de laatste twintig meter moeten we gewoon de treden volgen naar de hut. Een soepje, Speckknödelsuppe, een Tirola Kola, een Skiwasser en een pintje, dan heeft Arne nog wat honger en nemen we nog een spaghetti. We zetten de stempel van de hut, genieten hier ook nog van het uitzicht en dan beginnen de wolken weer dicht te trekken, dus veel kunnen we hier niet blijven doen. We hebben een rustige dag gepland, dus we nemen de gewone weg. Het gaat gestaag naar beneden, hier komen we eigenlijk niet veel volk tegen, maar we genieten wel van het wandelen. Arne vertelt ook wel een paar keer dat deze winter hier veel skiërs waren en die hebben we uit de lift naar beneden zien gaan. We komen voorbij de liften waar Arne naar boven kwam deze winter. Hij nam de lift tot de Brettlalm, dan een andere naar de Grubigalm en van hier skiede hij naar beneden. Wij doen nu dit stukje te voet en passeren op een honderd meter van de Grubigalm. Wanneer we op de laatste dag naar beneden zullen kijken, komen we tot de conclusie dat we eigenlijk iets meer tijd hadden moeten spenderen hier en eens kijken naar de twee waterbassins. Nu stappen we goed door en denken er niet aan. We moeten dus nog eens terugkomen.

Langs de weg zien we de normale planten, met op een bepaalde plek echt een massa orchideetjes, echt zalig hoeveel die hier op deze ene plek samen groeien en bloeien. En dan trekt een andere bloem mijn aandacht. Ik loop even een paar meter omhoog langs de bergwand en zie daar een prachtige roze bloem met lange meeldraden. Echt groot en deze soort heb ik precies nog niet gezien. Volgens ObsIdentify is het de Turkse lelie, echt mooi bloempje en er staan er nog een paar. Die staan nog niet in bloei, maar ik zie het aan de bladeren en de stengels. De wandeling gaat gestaag verder en na de twee laatste haarspeldbochten is het nog een recht stuk naar beneden naar de Brettlalm, of toch de Brettlalm in aanbouw. Misschien heet die tegen deze winter helemaal anders. We vinden het wel spijtig dat het hier weg is, maar wijzelf kunnen het alleen maar laten gebeuren.

Van hieruit nemen we de auto naar Ehrwald, zoeken de parking waar we onze auto altijd zetten om naar de Gamsalm te gaan en daar eten we snel een Semmel. We hadden honger gekregen van onze 7,3 kilometer naar beneden. Nu is het hier iets minder en een bekende weg. Vorige jaren al een paar keer gedaan, deze winter ook eens en nu opnieuw. We betalen ook hier nu al 5.50 Euro voor de parking via de Parkster app, steken de straat over en kunnen starten aan de wandeling. We starten het pad volgend en steken de weg over. Straks komen we van rechts boven wanneer we terugkomen van de Gamsalm. We zien een ouder koppel met een grote mand vanalles weghalen langs de kant en vragen ons af wat die aan het doen zijn. We komen dichter en zien dat ze niks aan het weghalen zijn, maar dingen tussen de rotsen en de bomen aan het zetten zijn. Vorige jaren hadden we aan de Wachtersteig poppetjes zien staan en dergelijke. Deze mensen zijn er hier aan het plaatsen. Ze zetten vogeltjes en kikkers en kaboutertjes en een heleboel andere dingen als mooie tafereeltjes weg en wij vinden het leuk, nemen al direct foto’s. Echt tof dat ze dat hier nu ook doen. We stappen verder door de bossen en stijgen constant naar het Talstation en dan moeten we nog omhoog langs het steile gedeelte hier aan de liften.

Links hebben ze nu een weg aangelegd, waarschijnlijk omdat hier in de buurt de regen zo erg huis gehouden heeft de voorbije maanden of zelfs nog langer geleden in de winter dat ze er iets aan moesten doen. We stappen rustig het steil stuk naar boven, komen dan ineens een bekende tegen: Erika Mott (eigenares van het pension waar we deze winter zaten) is hier nu ook aan het wandelen met een andere dame. We zeggen even dag en stappen dan verder. Het volgende stuk is iets minder steil, loopt gewoon een beetje op en af. Arne heeft genoeg van de motregen en loopt naar de Gamsalm, ook om zijn fysiek een beetje op de krikken om binnenkort het voetbalseizoen weer te kunnen starten. Wij wandelen nog een kwartiertje tot we ook aan de alm komen. We wisten al dat er hier het een en ander gebeurd was de laatste weken. Tijdens een mega harde regenbui een aantal weken geleden is hier een steenlawine geweest. De krant Bild titelde: Unwetter in Tirol: Schlammlawine sprengt Hochzeit auf Almhütte. We zien nu de gevolgen van de lawine en er is al serieus wat opgekuist. Je ziet niets meer van het gras dat hier normaal groeit op de berg, enkel wanneer je helemaal naar omhoog kijkt aan de voet van de Zugspitze zie je nog een beetje groen. We zetten ons neer op hetzelfde tafeltje als vorige winter, of beter Arne kiest hetzelfde tafeltje en we bestellen iets om te drinken.

Arne en ik nemen iets koud, Evy gaat voor de Gember Spritz. We eten niet, want moeten straks nog avondeten hebben en keren terug naar beneden. Een grote wand grond is al terug op zijn plaats gelegd en een stuk asfalt van de weg boven de alm tot voorbij de Gamskarsee is ook al klaar. We willen even rond het meertje, maar mogen er niet op. Het water staat laag, het doek dat het water tegenhoudt is kapot en ze hebben de poort gesloten met een ketting en hangslot. Er hangt een bordje dat je er niet in mag. Spijtig! We zien ons eerste klein kikkertje hier, laten het springen en wandelen naar beneden. We zijn toch wel onder de indruk van het natuurgeweld dat hier ruig heeft gedaan. Sommigen hadden er in de media mega dramatisch over gedaan, zo erg was het niet, maar toch best heftig. Wij nemen de gewone weg verder naar beneden, komen dan inderdaad uit waar ik al eerder gezegd had uit te komen en zo wandelen we terug naar de auto. ’s Avonds gaan we eten bij Bergland: Pepersteak, schnitzel en varkensmedaillons. Ervoor hadden we al tomatensoep en Nudelsuppe gegeten. We vinden het zoals altijd erg lekker en genieten van het avondeten.

Terug thuis nog even TV kijken, ons parkeren best zoals we kunnen, want een auto neemt meer dan de helft van de plaats in. Even Linda dat laten weten zodat ze ons morgenvroeg niet wekken wanneer ze eventueel weg moeten. Na de TV slapen en morgen zien wat we kunnen doen en hopen op niet te veel regen.

Maandag 4 augustus 2025: Sunnalm en Waldhaus Talblick

Eerst een beetje een discussie wat we gaan doen vandaag. Origineel wilden we met de trein naar het Zugspitzplatt, maar het weer laat het vandaag niet toe, dus iets anders kiezen. Iets waar de regen niet te erg last bezorgt, want het gaat regenen vandaag. We beslissen dan maar naar Biberwier te rijden en daar de liften te nemen naar boven, richting Sunnalm. Arne heeft geen zin om met de tweede lift nog naar boven te gaan, dus dan gaan we maar te voet. Als goede papa en mama zorgen we dat we een gelukkige zoon hebben he. In plaats van rustig naar de liften te gaan, moeten we onze stokken gebruiken, want het is wel wat stijgen. We stijgen deze wandeling van het Mittelstation in Biberwier naar de Sunnalm. We hebben vorig jaar ook eens de afdaling gedaan, maar deze keer willen we eens naar boven. We moeten ongeveer 3 kilometer wandelen en 450 meter stijgen. Het eerste stuk gaat over de gewone weg, na drie bochten zijn we dit al beu, wetende dat hier regelmatig fietsers en go carts passeren. Die hebben soms een kleine snelheid, maar er zijn ook racers bij die als zot naar beneden gaan, kamikaze.

Een vijftig meter voorbij die derde bocht trekken we het bos in. Het gaat niet megasnel, maar wandelen ongeveer 3 kilometer per uur, dus we zouden op een uurtje boven moeten zijn. Ik vond het vorig jaar wel een leuke afdaling, maar ook niet om te zeggen super. Je wandelt altijd onder de bomen en je hebt weinig zicht. Vorig jaar zagen we een hazelworm, dus dat is wel top. Nu regent het een beetje en dan is een bospad ook beter dan een open weg. We worden minder nat nu. Het wegje cirkelt zich langs de bomen, dan komen we op de gewone weg, volgen die twintig meter, dus worden terug een beetje nat. En daarna nemen we terug de weg naar boven recht van de kiezelweg. We zoeken het pad dat door het bos kronkelt, we passeren een skilift en iets verder een hutje van jagers. Op dit moment is daar niemand. We merken dat het over het algemeen erg rustig is hier nu. We komen een familie tegen man, vrouw met twee kinderen, maar voor de rest eigenlijk weinig mensen te zien.

We kruisen twee keer nog de hoofdweg en komen dan bij een stuk dat een oude rivierbedding lijkt, het ligt hier vol grote en kleine rotsen, grote en kleine boomstammen, dus ook hier lijkt een steenlawine geweest te zijn. De weg erover is nog goed aangeduid, maar is niet echt makkelijk. Veel stenen liggen los en je glijdt snel uit wanneer je niet goed oplet waar je je voeten zet. Eerst naar beneden het riviertje in, dan terug naar boven om zo aan het laatste stuk te beginnen langs de hoofdweg. Hier herkennen we het bord waar we vorig jaar beslisten om de weg te volgen en niet dit pad. De Barbarasteig hebben we nu dus wel gedaan. Spijtig dat je het laatste stuk alleen op die manier kan doen. Het is mega steil, het regent nu iets harder en we willen eigenlijk warm zitten in de Sunnalm. De familie is ons net voorbij gegaan en stijgt daarna ongeveer even snel als wij. Het is geen wedstrijd, dus doen gewoon ons ding. De regen valt nu zo hard dat zelfs de liften gestopt zijn. Blijkbaar laten ze ook de mensen erin zitten. Iets verder stopt het ineens met regenen en zien we de liften terug in werking schieten. Nog een laatste inspanning en dan zien we de Sunnalm opduiken en kunnen we even rusten, iets drinken en iets eten.

Die familie komt van achter de alm wanneer wij toekomen en de alm blijkt vandaag dicht te zijn. Dat is spijtig, even een kleine mentale tik, maar we kunnen wel droog zitten, want het regent al terug. Het is constant een wisselwerking tussen nat, droog, heel nat. We drinken dus wat we zelf hebben meegebracht en ook de broodjes die we hebben. Een geluk dat we niet wilden eten in de alm. Normaal heeft die woensdag sluitingsdag, maar we vermoeden door het slechte weer ook vandaag. Ik vind dan wel dat ze dit duidelijk mogen aanduiden aan de liften zelf. Misschien stond op het bord een rood lampje bij de Sunnalm, maar je kijkt daar al snel over. Die andere mensen doen net hetzelfde: een bankje zoeken uit de regen, iets eten en drinken. Zij willen nu nog verder naar de Marienbergalm, maar ik raad het hen af, want ik weet nog van vorig jaar dat die op maandag sluiten. Ze zijn blij dat ik het hen zeg, want anders waren ze nog naar boven en naar beneden gegaan voor niks. En dan nog eens terug tot hier en dat laatste stuk nog naar beneden.

Iedereen beslist nu om terug naar het Mittelstation te gaan van de Marienbergbahnen. Zoals gezegd kan je het eerste stuk niet anders dan de gewone weg nemen, want er is een mogelijkheid om langs een kleiner wegje te gaan, maar daar staat duidelijk dat het alleen voor fietsers is. Ook al lijkt ons de kans klein dat we veel fietsers gaan tegenkomen, toch volgen we de gewone weg. Wij hebben het ook niet graag wanneer fietsers de regels niet volgen, dus wij moeten gewoon 1 kilometer langs de weg zodat we terug uitkomen bij de Barbarasteig en vandaar kunnen we dezelfde weg terug. Arne en Evy vinden het niet erg, hebben dit pad blijkbaar wel graag, maar ik ben niet echt een fan. Vorig jaar dit naar beneden, nu hetzelfde wegje naar boven en terug naar beneden, pffff, begint saai te worden. Er is op dit moment weinig andere keuze, dus we stappen naar beneden. We gingen het rustigaan doen vandaag, ook weer niet gelukt dus. We passen onze weg even aan, want gaan even rechtdoor door afgegraasde weilanden op het einde om zo uit te komen bij Waldhaus Talblick en daar kunnen we iets drinken.

Eerst snel een toiletbezoek, Arne en Evy bestellen al voor zichzelf. Wanneer ik terug naar het terras ga, houdt de baas me tegen en zei dat ik eruitzag alsof ik een grote pint wel kon gebruiken. Hij had met mijn vrouw gediscussieerd en hij wist gewoon dat hij gelijk zou hebben. Ik bestel dan maar een grote pint en die staat er bijna samen met mij. Het terras zit goed vol, maar binnen ook. Uiteindelijk als je buiten kan zitten en niet te koud hebt, kiezen wij toch meestal daarvoor. We drinken alles op, kijken naar het uitzicht dat je hier wel hebt op het dal. Tijdens de wandeling hebben we weinig kunnen zien. Na deze stop, nog snel de stempel zetten hier en dan de lift in om naar beneden te gaan.

’s Avonds bij Bergland gaan eten, twee keer schnitzel en een Hirschbraten voor mij. Zoals steeds weet Paul al goed wat we drinken, nu ja, als je al zoveel jaar hiernaartoe komt en meestal hetzelfde neemt, is dat ook niet verwonderlijk. Na het eten nog even TV kijken thuis en dan slapen.

Dinsdag 5 augustus 2025: Zugspitzplatt en Knorrhütte

Wekker gaat vroeg, want we willen vroeg de trein nemen naar het Zugspitzplatt. We hadden de extra tickets gekocht gisteren om in halte Eibsee de Bayerische Zugspitzbahn te nemen. Vanuit Garmisch-Partenkirchen over Grainau rijdt een trein helemaal tot boven aan het Zugspitzplatt. Vorig jaar had Arne duidelijk aangegeven dat hij niet meer met die blauwe liften wou gaan tot boven op de Zugspitze, dus ik was sinds september vorig jaar aan het zoeken naar een alternatief en dat had ik gevonden in de trein. Blijkbaar had Herbert ooit eens gezegd dat het gevaarlijk was omdat de kabels bijna op de grond hingen en de bomen raakten en hij heeft precies een schrik gepakt. We hebben hem nog proberen overtuigen, maar dat lukte ons niet. Dus we proberen het op deze manier. Deze trip zit niet in ons Z-Ticket, dus het kost een serieuze noot extra. Het is niet veel duurder dan wanneer je gewoon een ticket zou betalen, maar kost ons toch een 160 Euro. We krijgen korting op de parking van de Eibsee, kunnen er ook helemaal naar boven naar de Zugspitze zelf, dus wel eens een avontuur om het op deze manier te doen.

Wekker dus 6u30, trein vertrekt om 8u45, 1 tussenstop in Riffelriß en dan door een tunnel naar het Zugspitzplatt. We dachten; we moeten goed op tijd vertrekken, want dat stond ook op de website, zeker met goed weer. Tja, met slecht zouden we niet gaan en ze voorspelden vandaag een goede dag, enkel in de avond nog regen, maar tegen dan zouden we al terug moeten zijn. We zijn niet de enigen die dachten om eens naar boven te gaan met goed weer. We komen goed op tijd aan bij de parking van de Eibsee. Er is een man die ons goed helpt. We vragen een korting aan de kassa om te parkeren, ze steken het ticketje ergens in en dan moeten we maar 9 Euro ipv 15 Euro betalen de eerste vier uur. Dat is een. De trein staat er wanneer we toekomen, maar wij mogen die niet nemen. Blijkbaar is die gereserveerd, enkel voor bepaalde gasten, geen idee wat ze daarmee bedoelen. Wij wandelen een beetje rond tot ze ons komen zeggen: Binnen tien minuten mogen jullie op het perron. Wij waren als eerste en in het begin als enige in het station. Met elke minuut dat het vertrek dichter kwam, kwamen er ook meer mensen toe. Eerst een grote groep, dan een volledige bus, regelmatig nog gezinnen met kinderen, het station begint zich goed te vullen. Dan gaan de deuren open en kunnen we onze tickets scannen en op spoor B gaan staan.

Ook hier komen er nog wel wat mensen bij, onder andere die volledige bus en tien minuten voor we moeten vertrekken, komt de trein aan. Iedereen staat ineens recht, de deuren gaan open. Sommige mensen laten nog eerst iemand afstappen en dan gaat iedereen de trein op. Wij zoeken en Evy vindt nog drie plaatsen achteraan in de wagon waar we binnen zijn gegaan. Het is een rit van ongeveer drie kwartier met 1 stop. Arne lijkt ook hiervoor een beetje nerveus, maar eens we in beweging zijn, gaat dit volledig weg. Hij had nog twijfels deze ochtend, maar alles was voorbereid en alles geregeld, dus hij moest maar meegaan. Na een tien minuten zien we links van ons de Eibsee, Evy rechts van haar, want we zitten tegenover elkaar. Altijd een mooi beeld van zo’n mooi meer net over de grens van Duitsland. Ineens stopt de trein, staat een minuut stil en vertrekt dan opnieuw. Er waren een paar mensen met paniekerige ogen, maar er was niks aan de hand. Dan stoppen we even bij de halte Riffelriß. Dat is hier in the middle of nowhere, maar later lees ik ergens dat je hier een tripje kan doen naar de Wiener Neustädter Hütte. Een wandeling van wel een paar uur, ook weer met serieus wat hoogtemeters en je moet ook hier dezelfde weg heen en terug. Misschien een idee voor de toekomst.

We gaan iets voorbij deze halte de tunnel in en rijden zo’n 4 kilometer in het donker. Af en toe een beetje licht en een reclamebord en dan stopt de trein ineens. Vermoedelijk weten ze hier dat er dan vragen komen, dus ze zeggen al door de speakers dat we even wachten op een trein uit de andere richting. Er is hier inderdaad een dubbel spoor en de twee treinen kunnen elkaar hier makkelijk passeren. Langs beide kanten is er niet veel plaats over, hier wel, maar de tunnel is echt maar even breed als de trein lijkt het. Nergens veel plaats, behalve dus hier waar ze elkaar moeten passeren. Na een rit van toch bijna een uur komen we aan bij de eindhalte: Zugspitzplatt. Yes, we zijn er. Iedereen stapt uit, net zoals bij vliegtuigen willen ze allemaal zo snel mogelijk weg zijn. Wij wachten even rustig en stappen dan bij de laatsten uit. We zoeken de uitgang en zijn super blij dat we hier zijn. Een steenvlakte, hoewel zo vlak is die niet, op een 300 meter lager dan de Zugspitze zelf, met zijn 2961 meter de hoogste berg van Duitsland. Veel steenslag, het is hier een beetje winderig, en veel kouder dan beneden in het dal. Vandaag ging het hier zo’n 5 graden zijn, maar met de zon valt dit wel mee.

Even gaan kijken naar het uitzichtpunt waar bankjes staan, genieten ervan en gaan dan even rondkijken en beslissen wat we gaan doen. Eerst even naar de sneeuw gaan kijken, we zien hier ook de kerk waar Jens en Astrid getrouwd zijn, zien de gletsjer, boven zien we het station van de Zugspitze, ertussen zien we een meteorologisch centrum. Daar gaat een klein liftje naartoe en naar de top gaat ook een iets grotere lift. Dat is misschien voor straks, hoewel Arne niet echt meegaand is op dit moment, heeft er geen zin in. Een sanitaire stop voor we naar de Knorrhütte vertrekken. Iedereen ziet het zitten, we gaan starten en regelmatig bekijken of we de terugweg nog zien zitten. Het is heen en terug dezelfde weg en we hebben totaal geen idee hoe makkelijk of moeilijk het zal zijn. Herbert en Linda hadden gezegd dat het zwaar was en eigenlijk niet mooi, heen en terug, maar verdergaan naar Ehrwald was sowieso geen optie, dat is vanaf hier ongeveer 6 uur en dat is te veel, plus onze auto staat bij de Eibsee.

Ik check met SummitLynx in bij Sonnalpin hier en we zetten ook een stempel. Ik moet binnen even gaan vragen waar die staat en de man moet zelf even nadenken. Terug buiten, naar de lift richting top en daar staat een kastje met een stempel. Dan naar beneden en op zoek naar onze eerste pijl richting hut. We vinden die al snel en de weg wordt hier aangeduid als blauw en 1 uur en een kwartier. Dat lijkt me iets te optimistisch, maar we zien wel. We volgen het padje dat steil naar beneden gaat, zien al sneeuw in de verte en een meertje met azuurblauw water. Tussen de bruine en grijze rotsen is dat wel een heel speciaal zicht, echt tof. Even moeten we zelf over de sneeuw en soms is het niet duidelijk hoe we moeten, maar steeds komen we de rood-witte tekens tegen die we naar beneden moeten volgen. We hebben in het naar beneden gaan, zicht op de kammen iets verderop en in de verte zien we een stukje groen waar schapen aan het grazen zijn. Er staat ook een jeep vlakbij en we vragen ons af hoe die daar gekomen is.

We zitten hier echt in een maanlandschap, maar het is eens leuk om dit te doen. We merken dat het relatief goed te doen is naar beneden, kijken af en toe eens achterom en denken dat bergop straks ook wel OK is. We zijn een half uurtje onderweg en dan even paniek. Arne zegt dat hij net zijn voet heeft omgeslagen, dus even rusten, bespreken of we verder gaan en we beslissen om het zekere voor het onzekere te nemen en terug naar boven te gaan. We draaien ons om en het lijkt wel of er ineens een muur opdoemt voor ons waar we over moeten. Maar het lukt allemaal relatief vlotjes. Naar beneden ging OK en terug naar boven ook. We zijn net over de helft geraakt; dat was in de Klamm ook zo, hopelijk wordt dit geen thema. Op minder dan een half uur zijn we terug boven, kijken nog eens rond, eten onze broodjes met zicht vlak voor ons op de andere bergen en beslissen dan terug te keren met de trein naar beneden. Arne heeft echt geen zin om naar de top te gaan, misschien wil hij niet, durft hij niet. Geen idee, maar we keren terug naar Lermoos.

We nemen de eerstvolgende trein van half een en rijden naar beneden, hetzelfde traject met dezelfde stops en stappen de trein uit. Langs de ene kant waren al een hele bende mensen erop gekomen, dus langs die kant, waar we eigenlijk naartoe moesten kunnen we niet meer buiten. We lopen dan maar even rond en zoals wel vaker hier in Duitsland en Oostenrijk, wandelen we gewoon over de sporen. Nog even betalen voor de parking en dan terug naar ons appartement. Het was leuk, maar spijtig dat we het niet tot een goed einde hebben kunnen brengen. Eens we terug thuis zijn, geeft Arne aan dat zijn voet OK is, dus we starten nog een wandeling Zauberwald. Dat doen we gewoon van hieruit, wandelen voorbij het kapelletje (Martinskapelle), dan even omhoog naar een ander kapelletje (Pestkapelle) en dan het hele steile stuk tot waar de veldweg begint die richting bos gaat. Hier staat ook een hutje en de skiënde pinguïn. Het gaat goed vlot na alle hoogtemeters die we al gedaan hebben, is dit een makkie. We nemen het wegje door de weide en bereiken de rand van het bos, daar zien we de eerste halte met Moosle en zijn hut. We doen het nu vooral voor de wandeling op zich, een beetje bekomen van het steil dalen en stijgen van deze voormiddag en voor de stempel, want we moeten er 20 hebben. We stoppen eigenlijk bijna nergens, alleen even om muziek te maken op de melkkannen, even tic-tac-toe spelen en natuurlijk bij het water moeten we even stoppen. Drinken, rusten, stempelen doen we op het bankje vlak voor de stempelstelle met zicht op de Zugspitze en het dorp. Dit is echt een super plaatsje om even stil te zitten en te genieten van het uitzicht en de rust.

Zo wandelen we verder helemaal naar het verste punt waar de bezem staat en ook hier blijven we niet en stappen door naar het centrum. We stoppen voor een ijsje en wandelen dan verder via het kleine padje vlak voor de Innsbrucker Sraße. Via de poorten van KeyOne Rooms Loisach kan je omhoog naar de landweg die de liften verbindt met Oberdorf: de Hinterfeldweg. Net met het schrijven van dit verslag ben ik aan het kijken op Google Maps en zie ik hoe die weg heet. De weg van achter de velden. Evy gaat even reserveren bij restaurant Sam voor deze avond en wij gaan thuis douchen en ons klaarmaken om te gaan eten. Het is al vier uur gepasseerd, dus we hebben nog tijd, maar moeten ook niet erg traag doen. Tegen 18 uur zijn we bij de parking aan het Tourismusbüro en steken de straat over naar het restaurant. Het is er goed druk, want het is bijna het enige dat geen sluitingsdag heeft vandaag. Wij eten een schnitzel, Zwiebelrostbraten en Schweinespieß met frietjes en salade. Eerst een portie lookbrood en we drinken er ook erg goed bij. Het is veel en lekker, hoewel mijn vlees iets mindere kwaliteit is, maar het smaakt.

Woensdag 6 augustus 2025: Forscherpfad en Panoramabad

Het is al woensdag dus we zijn stilaan aan de laatste dagen begonnen: zoals steeds gaat de tijd snel wanneer je je amuseert. We staan op en hadden vandaag twee dingen op de planning staan. Het weer is goed, dus Arne heeft lang genoeg moeten wachten om eens naar het Panoramabad te gaan, maar eerst doen we nog even een wandelling. Eentje die we tot nu toe elk jaar hebben gedaan, enkel het eerste jaar niet, maar toen waren we hier niet lang en hebben we ons beperkt tot een aantal hoogtepunten. Het jaar erna hebben we de wandeling wel gedaan en een foto genomen op het pad waar je de liften ziet passeren en ook zicht hebt op het meertje. Sindsdien doen we de wandeling elke keer behalve tijdens de wintervakantie, want dan mag of kan je de wandeling niet doen aangezien het deel is van de skipiste. We vertrekken te voet naar de liften, Arne ziet daar op de grond een mooie vlinder, natuurlijk even een foto van de koninginnenpage, echt mooi met zijn geel en zwarte vleugels. We nemen de lift tot aan de werken van de Brettlalm, die waarschijnlijk anders gaat heten in de toekomst. We mogen niet op de werken, dus ze hebben een wegje aangelegd rond de werken zodat we na een kleine omweg gewoon het normale pad kunnen volgen en alle posten kunnen bekijken.

We stoppen niet bij elke post, want we kennen die bijna van buiten. Een paar jaar geleden zijn er een paar zaken bijgekomen en toen was het nog even interessant, maar het is nu ook niet echt meer iets voor Arne. Hij is ondertussen bijna 12, dus die zaken zeggen hem minder en minder. De eerste stop laten we al links liggen, we stoppen voor de foto, dan verder naar het meer en het vijvertje. Daar zag Arne iets dat op een salamander leek, maar we zien hem niet. Ze leven hier, want vorig jaar zagen we er eentje bij de Gamsalm, dus het kan zeker dat hij gelijk heeft. We stappen naast het waterreservoir naar benden, voorbij het springparcours, want hier is een hele groep kinderen bezig, zo verder naar het blotevoetenpad, zetten hier ook de stempel en dan gaan we verder, kijken nog even naar de mieren.

Ze zijn hier het gras aan het maaien en we hadden nog gedacht in de lift: amai, dat moeten de hertjes hier erg vinden, zo veel lawaai. We hebben er een goede tred op staan en dan ineens schiet er op een meter van mij een hert uit de bossen, wow, wat is me dat schrikken. We zien het nog verder rennen over het gras en verdwijnt dan even snel als het kwam tussen de bomen. Wat een belevenis, zalig. Je denkt regelmatig dat zoiets wel zou kunnen gebeuren, maar je houdt er eigenlijk geen rekening mee. Even schrikken, maar wel genieten om het dier eens van zo dichtbij te zien. Het beestje zal zelf geschrokken zijn van de maaimachine en nu terug rustig in het bos zitten. Iedereen blij. We kijken hier ook eens naar de stal waar we samen met Omi eens hebben moeten schuilen voor de regen; dat doen we ook elke keer wanneer we hier zijn. Zo de steile helling naar beneden tot de uitkijktoren en het waterspel. Hier liggen we even te genieten van de zon, terwijl Arne speelt met het water en de dammen en dergelijke. Dat is iets dat zelfs een elfjarige nog graag doet. Dan verder langs het smalle pad langs een klein beekje dat nu erg snel stroomt in vergelijking met vorige jaren. Het laatste steilste stuk naar beneden langs de weide waar we vertrokken zijn en nog even genieten van het uitzicht en de vele vlinders die hier op de bloemen zitten. Zalig, echt zalig genieten. Ook hier vertelt Arne over zijn skiavonturen van voorbije winter, want hier is de lift die hij erg vaak genomen heeft. We zien dat de cabines hier nu gewoon allemaal dicht op elkaar gepakt zitten in het liftgebouw.

Dan nemen we de auto naar het Panoramabad en gaan daar de rest van de namiddag doorbrengen. Kort na de middag komen we hier aan, huren drie ligstoelen, of beter een ligbed. We gaan twee trappen omhoog en op dat niveau installeren we ons. We kunnen nu eindelijk van de zon genieten en Arne van het water. Even iets eten en drinken en dan kunnen we lekker niks doen. Ik moet nog even heen en terug naar het appartement om de onderwatercamera te gaan halen en Evy haar e-reader. Ik mag even buiten en erna terug binnen van de vriendelijke heer aan de receptie. We moesten niks betalen, want het zit in ons Z-Ticket. Elke keer denken we toch dat het echt wel een prachtig panorama is hier vanuit deze ligweide over het dorp, het moos en de bergen. De Zugspitze zien we niet van hieruit, maar wel de Sonnenspitze en dat is ook zalig. Arne gaat direct van de gele glijbaan, da’s de tofste, ook eens van de rode, dan vindt hij al vriendjes waar hij een wedstrijdje doet om het langst aan de brug hangen. Hij wint: goed gedaan zoon. Dan ga ik een half uurtje met hem in het water, neem de camera mee om wat onnozele foto’s te nemen en we gaan eens van de gele glijbaan. Die gaat echt wel snel en is echt wel top. Ik ga dan even opdrogen, lees een beetje, speel wat spelletjes en Evy doet hetzelfde. De tijd gaat snel, we eten nog iets en tegen een uur of drie ga ik nog eens mee met Arne in het water. Ze hadden eerst aangeduid dat het 24 graden was en nu zou het al 26 zijn. Ik denk dat iemand hier de mensen iets probeert wijs te maken. Nog eens wat zwemmen, onnozel doen, glijbanen en dan terug opdrogen. Arne blijft in het water tot het moment dat we vertrekken. Iedereen super blij. Arne dat hij naar hier kon komen, wij voor de rust en wel een papa-zoon momentje in het water.

Met de auto terug naar het appartement, veel moeten we niet doen om ons klaar te maken, want douchen is niet nodig, maar we moeten wel vroeger door dan anders, want onze reservatie is om 18 uur in de Bauernstube. Hier zijn we in al de jaren al vaak gepasseerd, maar nog nooit komen eten, nu dus wel omdat dit restaurant als enige nog Tiroler Leber geeft. Eindelijk nog eentje gevonden. De familie Savic heet ons erg welkom en we krijgen een hoekje voor ons drie en naast een andere tafel waar ze net gedaan hebben met eten, dus we zitten hier rustig. Ik eet dus zoals gezegd Tiroler Leber met rijst en een lekkere speksaus, Evy neemt een mix grill en Arne voor de verandering schnitzel. Hij begint op zijn mama te lijken, want volgens de verhalen at die vroeger als kind in Oostenrijk ook alleen maar schnitzel. Het smaakt erg goed en ik ben mega blij dat ik uiteindelijk toch nog een restaurant gevonden heb. Vroeger steeds in Juchhof, dan Grubigstube, maar die zijn allebei gesloten. Voor volgende keer toch onthouden dat het hier ook kan. Yes.

We zijn op tijd klaar, want we waren vroeg om te eten. Het is hier erg populair ook, want de ene na de andere komt vragen of er plaats is. Zelfs een grote groep van 12 mensen probeert hier binnen te geraken zonder reservatie. Dat is natuurlijk pas binnen een paar uur mogelijk. Morgen al onze laatste volledige dag.

Donderdag 7 augustus 2025: Almsee in Ehrwald en FC Bayern München Tottenham

Vandaag doen we tot de middag iets rustig. We zijn nog niet naar de Almsee geweest. Net als een paar andere dingen doen we dit elk jaar en het is meestal de moeite waard, zelfs al heb je geen goed uitzicht geeft het toch een speciale sfeer. Vandaag zullen we goed zicht hebben, want de zon schijnt en het is lekker warm. We nemen de auto naar de parking van de Ehrwalder Almbahnen, parkeren en nemen de lift naar boven. Eerst nog even snel een stempel zetten bij de Brentalm en dan naar boven. We zien de waterval nu weer goed. Je ziet die heel duidelijk nu nog steeds door het vele water dat hier gevallen is, zalig. Eens boven stappen we op ons gemak naar de Almsee om daar eens rond te wandelen. Arne blijft hier op een houten ligbed rusten in de zon en kijken naar het water. Wij stappen even rond en zien een heleboel kikkervisjes in het water en ook al kleine zwarte kikkertjes, die zijn echt schattig. Een eend zoekt ook haar weg op het water. We staan aan de overkant van het meer even stil bij het uitzicht en komen dan terug. We zetten ons even bij Arne, genieten van de zon en gaan dan naar Tiroler Haus.

We zijn van plan iets te eten hier en dan naar München te rijden. We bestellen iets om te drinken, twee spaghetti en een portie Kaiserschmarrn om te eten. We moeten niet lang wachten, want erg druk is het niet. De serveuse is dezelfde als vorige keer en we doen een babbeltje. Ze had onthouden dat we Mirza kennen en zei dat hij vandaag een dagje rust heeft. Ze zal de groeten doen van ons, want morgen zijn we hier weg: zelfs dat wist ze nog van ons vorig gesprek. Ze is afkomstig uit Slowakije en we bedanken haar dat ze de groeten zal doen. Wij nemen na het eten nog een schnaps en dan stappen we voer het terras terug naar de liften. En van hieruit vertrekken we direct naar München. Het is een eindje rijden, maar door wegenwerken doen we er tamelijk lang over vandaag. Het zal bijna twee uur duren eer we onze auto kunnen parkeren in de Allianz Arena. Parking 3 niveau 2 en we bekijken even waar we de auto best zetten. Ik kies voor het einde van een lange rij die direct uitkomt bij de uitrit naar niveau 1 en hopelijk kunnen we deze keer makkelijker weg dan vorige editie.

In 2023 konden we onze reis naar Oostenrijk niet doen omdat ik mijn achillespees had gescheurd, maar we konden wel naar de Supercup FC Bayern München – RB Leipzig komen kijken. Een weekendje München toen en een matchke meepikken. Die wedstrijd verloren we, hopelijk vandaag niet. Vandaag is het een vriendschappelijke wedstrijd tegen Tottenham. We genieten even van het mooie weer, een Paulaner, een cola en het zicht op het prachtige stadion van Bayern München. Ik blijf het toch een van de mooiste stadions vinden van de wereld. Er kunnen tot 75.000 supporters binnen en zelfs voor deze vriendschappelijke wedstrijd is het uitverkocht. Dat kan je je in België niet voorstellen. Sommige ploegen krijgen hun stadion bijna niet gevuld en hier is het elke week bijna vechten voor tickets. Voor het seizoen begint, zijn alle thuiswedstrijden al uitverkocht, dus moeilijk om aan tickets te geraken. Voor deze was het makkelijker en we hebben goede plaatsen.

Nog een foto voor het standbeeld van Gerd Müller vlak voor de Allianz Arena en dan kunnen we binnen. De wedstrijd begint om 18u30 en we zijn er al een tijdje voor de start. We zitten veel lager dan vorige keer, maar dat is ook niet moeilijk, want toen zaten we helemaal boven in de nok van het stadion. Nu zullen we beter zicht hebben. We zitten in de zon en het is nog lekker warm. Arne blijft de hele tijd zitten, maar Evy en ik gaan af en te eens uit de zon in het stadion om iets te halen om te drinken of gewoon om even uit de zon te zijn. We zien stelselmatig dat het stadion zich vult en het lijkt me inderdaad volledig uitverkocht. Om 18u20 begint de speaker de ploeg voor te stellen. De basis elf zijn: Neuer, Laimer, Upamecano, Tah, Stanisic, Kimmich, Goretzka, Olise, Diaz, Coman en Kane.

En dan begint de match. Het gaat enkel de goede richting uit, dwz naar het doel van Tottenham en na 12 minuten geeft Olise een voorzet aan Kane en die scoort makkelijk: 1-0, goed gedaan. Op het kwartier is het al bijna terug prijs, maar Kane mist zijn penalty. Tijdens deze match kan het geen kwaad, als het maar binnen is wanneer het om de knikkers gaat. Tijdens de rust beginnen we toch al een beetje honger te krijgen, dus Evy gaat aanschuiven voor Arne zijn hotdog en ik voor onze Bratwurst mit Senf. We staan bijna een half uur aan te schuiven, dus de match is al bezig wanneer we nog aan het aanschuiven zijn. We kunnen de match volgen op kleine schermpjes boven de kraampjes, maar liever had ik al op mijn plaats gezeten. Soit, net voor minuut zestig zijn we terug en in de eenenzestigste minuut scoort Coman de 2-0 op voorzet van Laimer. We zitten nog maar net, dus hebben eigenlijk niets gemist. We eten en drinken nog een beetje en dan in minuut 67 wisselt trainer Kompany bijna zijn hele ploeg. Neuer blijft staan en Diaz, de rest wordt gewisseld, tja dat kan tijdens zo’n wedstrijden he.

Tottenham denkt even beter in de wedstrijd te komen, maar dat lukt niet echt, want de jonkies van Bayern doen het ook goed. Lennart Karl scoort de 3-0 in minuut 74, dus lang stond hij er nog niet op. Mooie goal van rechts opkomende, dan naar binnen en een mooi schot op doel, net zoals Olise dat zo goed kan. Diaz wordt dan ook vervangen en in minuut 80 scoort Kusi-Asare, ook een jonge speler en we kunnen vieren dat we deze match gaan winnen met 4-0. Yessss, zalig dagje in de Allianz Arena. Met slechts een minuut toegevoegde tijd duurt de wedstrijd niet lang meer en genieten doen we. We blijven zelfs nog even kijken naar de training die een aantal spelers nog krijgen na de match. Onder het oog van Kompany en zijn staf zien wij ook hoe er nog wat fysiek getraind wordt. Na een drie kwartier is het gedaan en keren we terug richting auto. Nog even nadenken of we nog iets willen van de shop, maar we zullen dat thuis bestellen, want Arne wil een truitje met een specifieke naam op. We vinden de auto snel terug en kunnen al direct invoegen in de rij die staat aan te schuiven om naar buiten te rijden. We moeten nu slechts een twintig minuten aanschuiven om uit de parking te kunnen en dat is een beetje minder dan vorige keer: toen stonden we een paar uur vast in de parking.

En dan vatten we de rit aan naar huis. We moeten helemaal München door of rond om terug te kunnen rijden naar Lermoos via Garmisch Partenkirchen. In het komen zijn we het BMW museum gepasseerd en ook het Olympiapark, nu in het terugrijden stuurt Waze ons anders, helemaal rond de stad, maar we zijn op anderhalf uur terug thuis. De Allianz Arena ligt in het noorden van München en wij moeten terug naar het zuiden, dus vandaar de lange rit. We blijven niet lang meer op, want het is best al laat en morgen moeten we vroeg op om in te pakken. Een leuke dag in Ehrwald en München komt ten einde. Moe maar voldaan gaan we slapen met een 4-0 overwinning op zak.

Vrijdag 8 augustus 2025: Inpakken, middageten bij Bergland en naar huis

Opstaan, iets eten, Evy begint met opruimen en inpakken, Arne en ik kopen nog een paar dingen in de Spar, doen de Pfandrückgabe van onze plastic flessen en wij gaan naar het Tourismusbüro. We kopen 4 Wandernadels voor elk van ons met een speciale van de Tiroler Zugspitzarena met een leuk logo. We hebben brons, zilver, goud en kristal, alleen de alpine hebben we niet omdat we niet naar een hut gegaan zijn met een sterretje. Het was de bedoeling om dit te doen boven op het Zugspitzplatt naar de Knorrhütte, maar we zijn halfweg geraakt. We vinden eigenlijk van onszelf dat de Tuftlalm ook een alpine waard is, du zijn wel trots op wat we allemaal gedaan hebben.

Het is iets voor tien wanneer Arne en ik terug zijn, de valiezen zijn al ingepakt, dus die gaan al de auto in, nog een paar andere dingen wegsteken, ik vooral dan qua elektronica en alle rugzakken, plooiboxen en dergelijke gaan allemaal de auto in. We kijken alles nog eens na en ik vind nog een haarspeld en speelgoedje, waarvan we denken dat deze nog van Kevin en Marie zijn. Dus ff checken en meenemen. Dan gaan we de rest allemaal betalen bij Linda en Herbert en ook de sleutel afgeven, zodat we kunnen vertrekken. Normaal hadden we vandaag nog de hele dag om rustig in te pakken, maar door een andere interpretatie van Linda over “tot en met” had ze deze namiddag al iemand anders ingeboekt. Dan zijn we weg tegen 10 uur, maar we kunnen nog doen wat we van plan waren, dus da’s geen probleem.

Onze eerste stop is op de parking van de liften naar de Grubighütte. We nemen daar de liften naar boven met nog een blik op de Brettlalm en dan de volgende nog eens naar boven naar de Grubighütte. We gaan nog even kijken naar de Gartnerwand, die is altijd prachtig en met dit weer zeker een must. De wandeling naar het kruis hierboven start hier ook, maar wij gaan gewoon even kijken naar de wand, zien beneden de Wolfratshauserhütte en de Gartner Alm, altijd een mooi zicht. Even genieten en dan iets drinken in de hut en ook daar genieten van het uitzicht, het drankje, de zon en de rust, maar ook van de mooie herinneringen die we weer opgebouwd hebben deze anderhalve week.

We hadden gereserveerd tegen 1 uur in Bergland en we zijn daar ook op tijd. Evy en Arne nemen een schnitzel en ik eet een spaghetti, da’s een beetje lichter. We drinken nog iets, zeggen dan nog dag tegen Paul, Eszther en Peter. Peter is de man aan de receptie en we vragen even hoe we het eventueel kunnen regelen om hier volgend jaar te logeren. Simpele Anfrage via mail en dan wordt alles wel in orde gebracht. Voorlopig is er voor volgend jaar augustus nog geen probleem. Thuis regelen we dit wel verder.

En dan rond 14u30 rijden we door. Over de terugreis is eigenlijk niet veel te vertellen, we rijden eerst naar de grens, daar is er al een kleine file omdat Duitsland terug grenscontroles ingevoerd heeft, en dan naar Ulm via de A7. We stoppen even bij Total Illertisen, Evy kan even haar benen strekken en rijdt dan verder naar de volgende waar we van bestuurder wisselen. Ik vertrek in Pforzheim en rijdt zo verder tot we honger krijgen, we stoppen even in Raststätte Mosel Ost en vinden daar slechte boterhammen met tonijn en kip curry. We eten vooral onze Twix en Mars, want de rest is eigenlijk niet eetbaar. Arne had pikante chips, maar die zijn smaakloos en vooral alleen pikant. We lezen daarna dat die in België niet mogen verkocht worden. We merken 1 kilometer verder dat we beter nog even verder gereden hadden, want de volgende stop is Brohltal en daar zijn we in het verleden wel eens vaker gestopt. Soit, maakt niet uit. Evy rijdt verder door Nederland en stopt nog even in Zolder zodat ik het laatste anderhalf uur kan rijden. Op iets meer dan 9 uur zijn we thuis, dus niet slecht gereden. Blij dat we veilig thuis zijn, alleen waren we liever nog langer gebleven. Leuke vakantie, misschien volgend jaar toch even terug, maar dan niet te lang en voor nu tot in de winter in de krokusvakantie.